Zapaleni muzycy próbowali tworzyć własne kapele, a marzący o karierze artystycznej wizjonerzy napisali nawet sztukę, którą udało im się przedstawić okolicznym mieszkańcom. Gdy zbankrutowali, pokornie wycofali się w cień, prowadząc spokojne życie, podobne do reszty mieszkańców prowincji. Od czasu do czasu szarą monotonię ich codzienności rozbija dramat nieszczęśliwych, ciężarnych panien i wieść o mordzie dokonanym na zgwałconej uczennicy.

Gilmour podejmuje odważną, eksperymentalną decyzję, pozwalając dziecku na porzucenie nauki w szkole. Stawia jednak warunek, że chłopiec będzie z nim oglądał trzy filmy tygodniowo. Zamierza właśnie w ten sposób zamienić nudną edukację instytucjonalną na domowy system nauki życia.

W prowadzonej przez Instytut Reportażu księgarni Wrzenie Świata, 15 marca odbyło się spotkanie pod hasłem „W Polsce i w Rwandzie. Podziały plemienne?” Prowadzili je: Halina Bortnowska, Konstanty Gebert i Wojciech Tochman. Zastanawiano się na nim, na ile postawa części polskiego społeczeństwa wobec Zagłady Żydów wynikała z podziałów plemiennych.

Spróbujmy nie jeść przez kilka dni i nie narzekać, nie skarżyć się, że jest się głodnym. Cieszyć się z tego, co jest. Z tego, że słońce wstaje, że jest nowy dzień, że pada deszcz. I przy tym wszystkim zachować pogodę ducha, ciszę i spokój. Wierzyć w to, że z bożą pomocą wszystko się dobrze ułoży. Bo przecież życie zależy od sił natury, a jedynie Bóg nad nimi panuje – nie ludzie.

Klaus zabrał mnie ze sobą w podróż, którą główny bohater jego książki odbył w cztery lata. John Ekow Ampan wyruszył ze swojej Afryki na odległy kontynent, który przez czarnoskórych uważany jest za raj. Zostawił wszystko, co miał najcenniejszego, byle tylko dotrzeć do tej krainy miodem i mlekiem płynącej.