Rozmówcy autorki „Reporterów bez fikcji” to ludzie z pasją. Większość z nich, a może nawet wszyscy, może się nazwać szczęściarzami: ich praca wynika z fascynacji danym tematem, a życie zawodowe umożliwia jej zgłębianie. Nie znajdziemy tu codziennej rutyny: nawyki związane z pracą w przypadku tworzenia reportażu nie sprowadzają jej nigdy do roli nudnego zajęcia.

Nad maskarą pochylił się humanista, nie opisywacz. Pochylił się człowiek świadomy swych słabości, a nie biały wśród czarnych, gorszych, który chce być mesjaszem odkrywającym przed światem nie wiadomo co. Epatowanie cierpieniem i szokowanie? Nie, tak po prostu tam było, po co ubierać zbrodnię w pawie piórka?

Instytut Reportażu zaprasza na marcowe imprezy we Wrzeniu Świata: między innymi na rozmowy o Egipcie, Iranie i Czeczenii oraz na spotkanie z Jeanem Rolinem, autorem książki „I ktoś rzucił za nim zdechłego psa”.

W swojej książce Wojciech Tochman próbuje z jednej strony zanalizować, co się stało i dlaczego, z drugiej strony poznać funkcjonowania umysłu ludzkiego i społeczeństwa, sytuację, która do tego ludobójstwa doprowadziła. Spotyka się z ofiarami, mordercami, świadkami wydarzeń. Opisuje miejsca rzezi, muzea i pomniki upamiętniające zagładę. Ale pisze też o próbach zapomnienia o tej tragedii, o próbach dalszego życia razem, znalezienia sensu w życiu.

Polska po 1989 roku miała być rajem na ziemi. Upragniona i wytęskniona wolność miała zniwelować dyskomfort szarej rzeczywistości wielu lat komunizmu. Polacy jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki byli zmuszeni nową „mentalność w jeden dzień zrobić.”

10 marca w księgarniach ukaże się książka „Reporterzy bez fikcji”. Pozycja ta, stanowiąca zbiór rozmów z polskimi reporterami, a wydana przez Wydawnictwo Czarne, została objęta patronatem medialnym naszego serwisu.

Wojciech Tochman przyjechał do Krakowa 12 stycznia, na zaproszenie czytelników z Dyskusyjnych Klubów Książki. Spotkanie poświęcone było najnowszej książce reportera: „Dzisiaj narysujemy śmierć”.

Ten reportaż jest jak pocztówka z Kigali Memorial Centre. Na wierzchniej stronie zamiast tysiąca wzgórz i miliona uśmiechów narysowana jest śmierć rękoma konkretnych ludzi. Na odwrocie nerwowo spisany adresat, kilka uwag i garść pytań. Pocztówkę można schować głęboko albo wetknąć za szybkę kredensu.

Wojciech Tochman napisał książkę, która wzrusza, wstrząsa, przeraża i wścieka. Sprawia, że chcemy ją zamknąć, rzucić o ścianę, wyrwać jej kartki, spalić – po prostu ukarać. Za to, że „Dzisiaj narysujemy śmierć” przypomina nam o tym, co się działo, kiedy my odwracaliśmy wzrok.

Chcesz, by każdy twój tekst czy materiał był o czymś, miał temat, myśl przewodnią, zachęcał do czytania, rozbudzał ciekawość był niezapomniany? Przeczytaj „Biblię dziennikarstwa”, by przekonać się czy na prawdę tego chcesz i czy jesteś na tyle wytrwały by to osiągnąć.