Osiem tysięcy dziewięćset dwadzieścia pięć osób. Pomnóż to przez pięć i wypełnisz ludźmi stadion powstający na wrocławskich Maślicach. Pomnóż to przez sto dwadzieścia dni i dostaniesz ilość trupów. Czarnoskórych trupów, przedstawicieli plemienia Tutsi, zamordowanych w Rwandzie od kwietnia do lipca 1994 roku. Milion siedemdziesiąt jeden tragedii

Rysownikiem będzie Tochman. Przez sto pięćdziesiąt stron będzie rysował – przeważnie grubą, mocną kreską – obrazy, które pokazali mu inni. Ofiary i kaci. Tochman przyjechał do nich piętnaście lat po ludobójstwie, a oni przynieśli mu – gotowe do narysowania – obrazy. Obrazy śmierci. Każdy inny, każdy swój własny. I wszystkie takie same.

Gdy zaczynałam czytać książkę Wojciecha Tochmana „Dzisiaj narysujemy śmierć,” jego styl porównałam do strzałów z karabinu. Proste, krótkie zdania, mocne, brutalne słownictwo, które nie pozostawia czytelnikowi wątpliwości. W miarę lektury zrozumiałam jednak, że moje skojarzenie było błędne. Język Tochmana przypomina nie karabin, ale maczetę.

Obok twórczości Wojciecha Tochmana nie da się przejść obojętnie. Autor w każdym swoim reportażu odwołuje się do emocji czytelnika, prowokuje do analiz, stawiania sobie pytań i odpowiadania na nie. Jak bym postąpił? Czy to się może powtórzyć? Czy mnie może to spotkać? Twórczość Tochmana albo przyciąga i pochłania albo odrzuca czytelnika. Sam reporter ma tego świadomość i ma też teorię, dlaczego wielu ludzi nie chce go czytać.

Instytut Reportażu zaprasza na czerwcowe imprezy we Wrzeniu Świata (wrzenie.doc): między innymi na spotkania z Wojciechem Tochmanem, Angeliką Kuźniak, Marcinem Mellerem i autorkami książki „Każdy zrobił, co trzeba”.

Wielu rozmówców nie ma tutaj nawet imion i nie potrzebują ich, bo są częścią większej całości, są jednymi z wielu. Ich historie są zarazem podobne i bardzo odmienne tak, jak różnią się między sobą ludzie. Na swoistego głównego bohatera wyrasta tutaj tutsyjski student prawa – Leonard, ale jego imię też nie jest prawdziwe. Ten chłopak symbolizuje swoje pokolenie, ludzi wcześnie osieroconych, pozostawionych samych sobie, przeżywających w milczeniu swoje traumy, swój żal za życiem. Ludzi, którym kiedyś wszystko odebrano.

Bohaterami książki Tochmana są głównie kobiety (eksterminacja dotyczyła przede wszystkim mężczyzn). Bośniackie kobiety naznaczone cierpieniem, są żywym symbolem pamięci, obrazem tego co drugi człowiek może uczynić człowiekowi. Bez sztafażu zawiłej metaforyki – wojna to fizyczne i psychiczne cierpienie w trakcie prowadzenia działań zbrojnych i po ich zakończeniu.

Ogłoszono nominacje do drugiej edycji Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki. Wśród wybranych książek znalazło się siedem pozycji autorów zagranicznych i trzy polskie. Oto lista nominowanych tytułów.

W prowadzonej przez Instytut Reportażu księgarni Wrzenie Świata, 15 marca odbyło się spotkanie pod hasłem „W Polsce i w Rwandzie. Podziały plemienne?” Prowadzili je: Halina Bortnowska, Konstanty Gebert i Wojciech Tochman. Zastanawiano się na nim, na ile postawa części polskiego społeczeństwa wobec Zagłady Żydów wynikała z podziałów plemiennych.

„Bóg zapłać” to zbiór reportaży publikowanych już wcześniej w książkach „Schodów się nie pali” oraz „Wściekły pies” (nie wliczając tytułowego tekstu, drukowanego po raz pierwszy). W książce Tochmana jak w zwierciadle odbija się polska rzeczywistość, może trafniej: polska, katolicka rzeczywistość ostatnich lat. Bohaterzy tekstów to między innymi ludzie zagubieni, fanatycznie wierzący