Byli z Florencji, z miasta renesansu, kolebki humanizmu. On zmarł pierwszy, zmagał się z nowotworem. Ona zmarła dwa lata po nim, również walczyła z wyniszczającym rakiem.

Tiziano miał niewątpliwie ogromny dar do opisywania rzeczywistości, wyłapywania detali, zwracania uwagi na to, co ukryte głęboko a nie to tylko, co widoczne gołym okiem. Po mistrzowsku formułował myśli, spostrzeżenia. Był do tego człowiekiem niezwykle oczytanym i inteligentnym, więc dorobek, który po sobie pozostawił, jest kopalnią wiedzy o świecie i to we wszystkich możliwych wymiarach.

W pamiętnikach swojej młodej kochanki Mussolini jawi się jako całkowicie podporządkowany kobiecie, bezradny młodzieniaszek, bez doświadczenia i ugruntowanej pozycji społeczno – politycznej. Ba, Duce wręcz śmieszy, gdy zalękniony przyznaje się swojej kobiecie do kolejnych zdrad, obiecując poprawę. Nie mówiąc o tym, że musi kilkanaście razy dziennie dzwonić do Clary, informując ją szczegółowo o wszystkich swoich poczynaniach.

„Piękno i piekło” jest zbiorem tekstów opublikowanych w ciągu ostatnich lat na łamach gazet. Ta książka zadaje ból. Zabiera czytelnika do małego tymczasowego pokoju w hotelu, w którym samotny Saviano, pomimo ciągłego nań polowania przez kamorrę, pomimo niezrozumienia i oszczerstw ze strony rodaków, pisze, że „milczenie jest najgorszym sposobem na bycie człowiekiem”.