Jagielski zadaje w „Nocnych wędrowcach” ogromnie ważne pytanie – czy człowiek, który zbliża się do innych ludzi, by skłonić ich do zwierzeń, a potem, nie udzielając im pomocy, pozostawia ich – naprawdę może liczyć na rozgrzeszenie? Czemu to wszystko ma służyć?

„Mimo otoczenia złożonego ze smrodu, gorąca, much, paru tysięcy biednych, na co dzień ciężko pracujących Murzynów, byliśmy szczęśliwi” – podsumowuje Kruszona. Dobre samopoczucie, które nie opuszczało autora podczas pobytu, znalazło odzwierciedlenie w książce. Mimo banałów i stereotypów to solidna porcja rozrywki okraszona garścią ciekawych informacji na temat Ugandy, określonej przez Winstona Churchilla „perłą Afryki”.

W 1996 roku uprowadzono 139 dziewcząt, jednak prośby siostry Racheli i niewątpliwe poszanowanie ze strony rebeliantów dla jej białej skóry i habitu sprawiło, iż cudem odzyskała aż 109 z nich. Pozostałe 30 musiało pozostać w buszu, gdzie przydzielone zostały dla poszczególnych dowódców jako żony, miały spełniać ich rozkazy, służyć im, dzielić z nimi łoża i znosić upokorzenia i spartańskie wręcz warunki. W obozach panowała poligamia. Zakazano im utrzymywać kontaktu wzrokowego, zabroniono rozmawiać.

Dzieci w Ugandzie to niejednokrotnie partyzanci, przymuszani do wojny i do zabijania. Ich ofiarami są często członkowie najbliższych rodzin, nawet rodzice. Po miesiącach czy latach spędzonych wśród morderstw i gwałtów, ci którym w wyniku szczęśliwych okoliczności uda się zbiec, poddawani są obserwacji i leczeniu.