W marcu nagrodę otrzymuje napisana przez Molly recenzja książki Jeana Hatzfelda, „Strategia antylop”, zatytułowana „Pobawmy się w udawanie, że nikt nikogo nie zabił…”. Od następnej edycji konkursu dodatkowo przyznawana będzie Nagroda Specjalna Wydawnictwa Namas.

Rozmówcy autora wcale nie próbują ukryć się za sztuczną skruchą, mówią jak było, co czuli zatapiając ostrza maczet w szyjach niedawnych przyjaciół: ”To było męczące, ale i wciągające, jak jakaś nowa rozrywka. Nawet ich nie liczyłem…” – wyznaje Leopord. Teraz nie mają nic. Wracają z więzień na leżące odłogiem pola, zastają wyprzedane majątki, żony z dziećmi innych mężczyzn.

Laureatem pierwszej edycji Nagrody imienia Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki został Jean Hatzfeld. „Strategia antylop” – nagrodzony zbiór reportaży jego autorstwa dotyczących wojny domowej w Rwandzie, ukazał się w zeszłym roku nakładem Wydawnictwa Czarne.

„Strategia antylop” to straszna, przerażająca opowieść o niewyobrażalnej rzezi, jaka dokonała się w Rwandzie w 1994 roku. To zapis ogromu ludzkiego cierpienia i tragedii, historia ocalonych i ich oprawców oraz niezwykłej walki o przeżycie.

Przedstawiamy program spotkań i imprez związanych z Nagrodą im. R. Kapuścińskiego, które odbędą się podczas zbliżających się Warszawskich Targów Książki, w dniach 13 – 16 maja.

Kapituła Nagrody im. R. Kapuscińskiego za reportaż literacki ogłosiła piątkę finalistów. Oto nominowane książki: „Afrykańska odyseja” Klausa Brinkbäumera, „Nocni wędrowcy” Wojciecha Jegielskiego, „Serce narodu koło przystanku” Włodzimierza Nowaka, „Strategia antylop” Jeana Hatzfelda, „Zaginione białe plemiona” Riccardia Orizia.

Czy potrafiłbyś żyć w sąsiedztwie mordercy swojej rodziny? Czy uciszyłbyś w sobie gniew, uspokoił żądzę zemsty? A jeśli byłbyś zabójcą, który opuszcza więzienie – czy byłbyś w stanie spojrzeć w oczy bliskim swoich ofiar? A może przeszedłbyś obok nich, jakby nic złego nigdy się nie wydarzyło?

Ludzie, z którymi rozmawia Hatzfeld to zwykli obywatele, prowadzący zwyczajne życie. Ich opowieści kontrastują niekiedy ze spokojną, leniwą scenerią rwandyjskich miasteczek. Jest to bowiem spokój pozorny, wynikający częściowo z bezsilności. Tak naprawdę nikt nie zapomniał tu o tym, że prawdopodobnie żyje w sąsiedztwie morderców swoich rodzin.