Pochodzący z Holandii pisarz nastawia ostrość na jeden, rozciągnięty na długość 468 metrów, odcinek Turcji – drogę łączącą dwa brzegi Złotego Rogu w Stambule. Nie interesują go meczety ani wędrówki po mieście. Jedyne, co go interesuje to ten nawias rzucony nad Złotym Rogiem.

Wywiad z Maxem Cegielskim o jego książce „Oko świata. Od Konstantynopola do Stambułu”, o przyszłych planach pisarskich, o tym, że utwór literacki to także symfonia rozpisana na poszczególne instrumenty i o kilku innych sprawach

„Oko świata” to traktat o mieście Stambuł, dawniej zwanym Konstantynopolem, Istambułem bądź Nowym Rzymem. Czytając książkę, Czytelniku, dostrzeżesz jak autor „uczył się tego miasta”. Poznawał jego strukturę, rozmawiał z mieszkańcami, poszukiwał zapisanych wspomnień w antykwariatach, pragnął poczuć historyczny klimat, starał się zrozumieć symbole, koncepcje i procesy w gruncie rzeczy dotyczące całej Turcji.

Stambuł Maxa Cegielskiego jest tętniącym życiem współczesnym miastem, w którym każdego dnia ścierają się grupy różniących się wyznaniem, celami i stylem życia ludzi. Dowodem na to są spotkania i zebrane przez dziennikarza indywidualne historie mieszkańców gigantycznego i wciąż rozrastającego się miasta. Autor dociera tam, gdzie inni boją się wybrać. Nie ocenia współczesnych Turków, a jedynie ich opisuje.