Wojciech Tochman przyjechał do Krakowa 12 stycznia, na zaproszenie czytelników z Dyskusyjnych Klubów Książki. Spotkanie poświęcone było najnowszej książce reportera: „Dzisiaj narysujemy śmierć”.

Ten reportaż jest jak pocztówka z Kigali Memorial Centre. Na wierzchniej stronie zamiast tysiąca wzgórz i miliona uśmiechów narysowana jest śmierć rękoma konkretnych ludzi. Na odwrocie nerwowo spisany adresat, kilka uwag i garść pytań. Pocztówkę można schować głęboko albo wetknąć za szybkę kredensu.

Choć przedstawiana jako reportaż, książka zasługuje na miano relacji z wyprawy: odzwierciedla jedynie drogę, jaką przebył autor, a nie generalizujący obraz sytuacji. Fakty i „twarde” informacje są napisane w krótkich zdaniach i ich równoważnikach o encyklopedycznej treści, utrzymanych w klimacie niezadowolenia, nudy i chęci ucieczki.

Autor wspomina o powszechnym w Afryce analfabetyzmie rdzennych jej mieszkańców, przeludnieniu, kontrabandzie i ogólnej biedzie, mimo posiadania licznych bogactw naturalnych. Budrewicz piętnuje też wykorzystywanie Afryki i jej mieszkańców przez różnej maści hochsztaplerów z Europy. Generalnie jednak, jak mówi jeden z towarzyszy podróży polskiego dziennikarza, „tylko tu ludzie nie kłamią. Tylko tu przyjaźń jest przyjaźnią, a nienawiść nienawiścią”.

Piętnaście lat temu świat zamarł. Potem wział głęboki oddech. A potem… A potem wrócił do swoich spraw. Masakra w Rwandzie skończła się.

„Strategia antylop” to straszna, przerażająca opowieść o niewyobrażalnej rzezi, jaka dokonała się w Rwandzie w 1994 roku. To zapis ogromu ludzkiego cierpienia i tragedii, historia ocalonych i ich oprawców oraz niezwykłej walki o przeżycie.

Czy potrafiłbyś żyć w sąsiedztwie mordercy swojej rodziny? Czy uciszyłbyś w sobie gniew, uspokoił żądzę zemsty? A jeśli byłbyś zabójcą, który opuszcza więzienie – czy byłbyś w stanie spojrzeć w oczy bliskim swoich ofiar? A może przeszedłbyś obok nich, jakby nic złego nigdy się nie wydarzyło?

Ludzie, z którymi rozmawia Hatzfeld to zwykli obywatele, prowadzący zwyczajne życie. Ich opowieści kontrastują niekiedy ze spokojną, leniwą scenerią rwandyjskich miasteczek. Jest to bowiem spokój pozorny, wynikający częściowo z bezsilności. Tak naprawdę nikt nie zapomniał tu o tym, że prawdopodobnie żyje w sąsiedztwie morderców swoich rodzin.

Bierność świata podczas szaleństwa rozpętanego w Ruandzie 15 lat temu jest blizną na jego sumieniu. Jednak nawet w tamtych warunkach znaleźli się ludzie, którzy potrafi stawić czoło złu – tacy jak autor ,,An Ordinary Man”, Paul Rusesabagina, który ocalił 1268 osób.

Zbrodnie przeciwko ludzkości? Gdzie jest ludzkość? Kto to ludzkość? Ty? Ja? Spotkałeś się z jakąkolwiek zbrodnią przeciwko sobie? Nie, to tylko milion mieszkańców Rwandy – ot co… Ludobójstwo? To bułka z masłem. Kto by zawracał sobie tym głowę?