Dla zdecydowanej większości ludzi najważniejszym zmysłem, przekazującym informacje o otaczającym świecie, jest wzrok. Czasem jednak zdarzają się osoby, dla których inny zmysł bywa równie, o ile nie bardziej istotny. Dla Dawida Rosenbauma jest to niewątpliwie powonienie. Oczywiście, zapachy nierzadko wiążą się z doznaniami wzrokowymi czy smakowymi, nie mniej to one są tu zdecydowanie najważniejsze. Wachlarz woni jest pewnie równie bogaty jak feeria barw, a może i bogatszy, tylko przeciętny człowiek zwykle ledwie je rejestruje gdzieś na skraju swej świadomości.

Na Kołymie reporter spotyka postaci reprezentujące różne grupy etniczne, profesje oraz środowiska – między innymi: bajecznie bogatych oligarchów, myśliwych, drobnych poszukiwaczy złota, szamanów, kryminalistów i byłych zesłańców. Bader posiada niebywały dar bratania się z wszystkimi napotkanymi ludźmi. Potrafi słuchać, co sprawia, że rozmówcy chętnie się przed nim otwierają. Potrafi też pić, ponieważ bez wódki ciężko się rozmawia z obywatelami Rosji, bez względu na to, czy są to etniczni Rosjanie czy reprezentanci autochtonicznych plemion syberyjskich.

Polski reporter podróżując bezdrożami azjatyckiej części Rosji, próbuje poznać i opisać człowieka, który decyduje się żyć na „Wyspie Kołyma”. W miejscu na wskroś nieprzyjaznym – nie tylko ze względu na warunki klimatyczne, ale także biedę, infrastrukturę, postsowiecką mentalność urzędników i współobywateli. Powodów, aby zrezygnować i wyjechać z tego miejsca na zawsze jest naprawdę wiele.

Syberia to bezkresne pustkowia, wieczna zmarzlina, nieprzenikniona tajga. To miejsce, w którym piękno natury spotyka się ze śladami ogromnego cierpienia, ze zniewoleniem, zapomnieniem, szaleństwem i poddaniem. To kraina, która jest zarazem wszystkim i niczym, fragmentem świata zawieszonym już na zawsze pomiędzy piekłem a niebem.

Ksiązka ta to hołd złożony przede wszystkim prawdzie. To bunt przeciwko sztucznym, ubarwionym reportażom pisanym na zamówienie. To historia i wołanie ludzi, których nikt nie chciał słuchać. Tylko prawda. Bez koloryzowania. Naga. Bezbronna. Boleśnie szczera i brutalna. Niezwykle obfita. Tłumiąca śmiechy i zatrważająca. Zmuszająca do myślenia. Prowokująca ciąg krótkich, urywanych zdań. Porażająca.

Jedenaście i pół tysiąca kilometrów – tyle dzieli Moskwę od Pekinu, Pekin od Moskwy, a konkretnie dwa ich najważniejsze place, Plac Czerwony oraz Tiananmen. Na tych kilometrach liczne drogi i bezdroża, sieci kolejowe, wioski, miasta i miasteczka, całe mnóstwo narodów, plemion, Tatarów, Kozaków, Ujgurów i innych. To wszystko przebył i zobaczył autor tej książki, a potem o tym opowiedział.

Poprzez wnikliwą analizę stosunków panujących w Afganistanie, religijności i ducha jego mieszkańców, autor sprawił, że odbiorca, który wyruszył z nim w podróż, na końcu książki nieco inaczej spogląda na ten rejon świata. Jagielski patrząc z perspektywy Europejczyka, starał się okazywać swoim rozmówcom szacunek, przybliżyć życie nie tylko wojownika, ale także przeciętnego mieszkańca stolicy. Książka to wnikliwa analiza ich życia, próba wniknięcia w ich wrażliwość.

Można opowiadać o krajobrazach przemykających za oknem, o smaku posiłków w wagonie restauracyjnym, o często irytujących pasażerach, czytanych książkach. Tak naprawdę jednak wszystko to sprowadza się do opowieści o tym, co czuł autor, na co zwracał uwagę, co mu smakowało, a co budziło obrzydzenie, z jakimi pasażerami się zaprzyjaźnił, a jacy doprowadzali go do białej gorączki. Wreszcie, siłą rzeczy, długa podróż pociągiem kieruje uwagę człowieka do wewnątrz

Szły na wojnę młodsze i starsze, uczennice zaraz po szkole („Poszłam na wojnę taka mała, że przez ten czas trochę urosłam”) i wykształcone, często matki i żony. W większości na ochotnika, często po przełamaniu niechęci mężczyzn do kierowania kobiet na front. Widziały i przeżywały rzeczy straszne, śmierć i zniszczenie, a równocześnie cierpiały z powodu utraty kobiecości – obciętych warkoczy, męskich kalesonów, które musiały nosić, niezgrabnych buciorów.

Recenzji tej książki nie powinno być. Czytając publikacje Aleksijewicz trudno nie oprzeć się wrażeniu, że interpretacja „Wojny…” to nadbudowa, która zaciera pierwotne znaczenie Świadectw, samego tekstu. Przy tym wydawnictwie można wyraźnie poczuć, że zrecenzować tekst Białorusinki to nic innego jak nieudolna próba przekładu tego co znalazło się w książce.