„Gasnące ognie” Antoniego Ferdynanda Ossendowskiego to opis podróży po Palestynie, Syrii i Mezopotamii. Autor zabiera nas ze sobą w zakątki światowych religii monoteistycznych. Opowiada nam w czasie wędrówki legendy i mity starożytnych cywilizacji.

Czy można napisać o kimś książkę używając tylko i wyłącznie cytatów z wypowiedzi tego kogoś? Trudne zadanie. Każdy człowiek jest osobą szczególną, oryginalną i niepowtarzalną. Nawet gdy zna się tego człowieka osobiście trudno jest go przedstawić tak, aby dać jego pełen obraz

Lekcja historii najnowszej może być inspirowana właśnie z tego rodzaju źródeł, niekoniecznie tylko z podręczników. Żywy język, barwne opisy z ilustracjami w tekście pozwalają czytelnikowi zanurzyć się w urokliwy świat dworków i pałaców okresu odrodzonej Rzeczypospolitej w dobie międzywojnia. Zjazdy rodzinne, uroczystości komunijne, polowania i sceny z codziennego życia są utrwalone na fotografiach. Wiele z nich uwiecznia zebranych przed aparatem wszystkich obecnych członków rodziny.

Historia Maksa Butlera opisana w książce Kevina Poulsena „Haker prawdziwa historia szefa cybermafii” wydarzyła się naprawdę, choć czytając tę książkę może się wydawać, że to opowieść rodem ze science fiction. Butler, odsiadujący obecnie kilkunastoletni wyrok w więzieniu jeszcze kilka lat temu był królem cybernetycznego podziemia cardingu

Ci, którzy byli w sekcie Najwyższa Prawda, to ludzie spoza systemu, spoza głównych nurtów japońskiej kultury. Łączy ich zmęczenie światem rzeczywistym i samotność, rodzaj wewnętrznej emigracji. Pozornie niezależni i zbuntowani, szybko pokornieją pod rozkazami guru sekty, być może dlatego, ze ich główna potrzeba – potrzeba przynależenia – została zaspokojona.

Ci, którzy nie potrafią wspiąć się na drzewo, udowadniając tym swoją sprawność fizyczną, stają się bezużyteczni – do odstrzału. Noszący okulary – symbol intelektualistów – do odstrzału. Związani z poprzednim rządem funkcjonariusze – zdrajcy i kolaboranci – do odstrzału. Obywatele nie posiadający czystej krwi khmerskiej – do odstrzału…

Siłą książki Avey’a jest bez wątpienia jej język. Prosty, mocny i jasny, pozbawiony wyszukanych ornamentów, bo w samej swojej treści zawiera ogromny ładunek emocji, które udzielają się czytelnikowi jak podczas relacji zdarzeń „na gorąco”. Wrażenie bliskości autor tworzy też poprzez bezpośrednie zwroty do odbiorcy, któremu poleca coś sobie wyobrazić czy przypomnieć. Prostota stylu może momentami wydawać się pretensjonalna, jednak trafia wprost do wyobraźni i emocji czytelnika, który nie może się od tekstu oderwać.

Plastyczny język Pauliny Wilk sprawia, że czytelnik pędzi przez miasta i prowincje Indii, słyszy kakofonię dźwięków, czuje różnorodność zapachów (od fetoru po rozmaite wonie unoszące się nad miejskim targowiskiem), otacza go feeria kolorów, potyka się o umierających żebraków, rozdaje jałmużnę wyciągającemu dłoń dziecku, by zagłuszyć w sobie poczucie współodpowiedzialności za jego los. Odbiorcę tekstu otacza marazm i brak nadziei na lepsze jutro, pokrzykiwanie handlarzy oraz pędzący do przodu świat klasy średniej

„Gdy nie nadejdzie jutro” Pawła Skawińskiego to druga książka z serii „Lektury Reportera”. Autor przedstawia nam Indie od tej biednej strony, nie ma w nich tańców i pięknych barw, tylko szara rzeczywistość, nad którą warto się zatrzymać.

„Cesarz Ameryki” to bardzo interesująca książka. Autor w prosty, wciągający sposób opisuje przyczyny wielkiej emigracji mieszkańców Galicji do Ameryki. Dokładnie przedstawia powody, dla których żyjący w nędzy ludzie tak łatwowiernie nabierali się na bajki o dostatnim życiu w Ameryce, a także mechanizmy w jaki sposób byli oni kuszeni, następnie transportowani w bardzo ciężkich warunkach do Ameryki, gdzie pozostawieni samym sobie spotykali gorsze warunki niż te, od których uciekali