„Terra nullius” nie jest publikacją jednogatunkową, to nie esej, nie reportaż, nie dokument historyczny. To kombinacja wszystkich wymienionych narracji, spleciona z głęboką intymistyką podróżnika, zafascynowanego inną kulturą i szukającego prawdy o człowieku. Lindqvist jest stronniczy, subiektywny, gra na emocjach, dotkliwie komentuje wypowiedzi naukowców (Levi-Strauss, Freud), a nawet ich obraża. Robi to wszystko z rozmysłem, rozmachem, a nierzadko z poczuciem humoru. I jest przy tym wiarygodny.

Historia stosunków białych kolonizatorów Australii z czarnymi – rdzenną ludnością tego kontynentu – jest historią przemocy, ucisku i grabieży. Kolejne pokolenia Aborygenów przekazują sobie opowieść o krwawym Czasie Dzikości i nie mniej okrutnym (choć w inny sposób) Czasie Misji. Książka Chloe Hooper stanowi w istocie ważny głos w dyskusji o zgubnych skutkach kolonializmu, „odczarowuje” przeszłość, zapełnia białą plamę.

W pamięci pozostaje zdanie, w którym streszcza się sens tej książki: „Auschwitz był nowoczesną, przemysłową realizacją eksterminacji, której zamysł od dawna już drzemał wśród europejskich władców świata”. Pozostaje zadać niepokojące pytanie: jakie przyszłe okropieństwa śpią w naszych współczesnych instytucjach politycznych?

W wielu miejscach książka zamienia się w esej, szkic historyczny, a nawet kryminał z płomiennym przesłuchaniem głównego podejrzanego włącznie. Oczywiście, to tylko dodatki, bo Hooper jak prawdziwy reporter dociera do miejsc, gdzie wydarzenia z 2004 roku mogły mieć początek, a więc do rodzinnych miejsc ofiary i kata. Nie może być jednak w pełni obiektywna, ponieważ jeśli jest się człowiekiem, choć z odrobiną współczucia, nie sposób zachowywać pozorów.

Trudno uwierzyć, ale jeszcze nie tak dawno nauką zajmowali sie dyletanci. Podobnie zadziwiająco wielu ludzi, uważanych w swoich społecznościach za porządnych obywateli, nie spełniało nawet podstawowych kryteriów człowieczeństwa, uważanych w dzisiejszych czasach za oczywistość. Podróż Lindqvista po Australii stanowi tło dla o wiele bardziej pasjonujacej podroży w czasie. Przy okazji dowiemy sie ciekawych rzeczy o ludzkiej psychice, zdziwimy sie, jak bogata i ciekawa jest kultura Aborygenów oraz odczujemy dumę narodową, kiedy pierwszym prawdziwym naukowcem okaże sie Polak, Bronisław Malinowski.

Palm Island to getto, w którym żyją potomkowie Aborygenów zesłanych tam przez australijski wymiar sprawiedliwości na przykład za – jak to ujęła autorka – „włóczęgostwo”, „wichrzycielstwo”, „nieprzystosowanie” albo „komunizm”. Oczywiście podobnych zarzutów nigdy nie postawiono żadnemu białemu. Aż do lat 70. ubiegłego stulecia obowiązywała na wyspie segregacja rasowa, a późniejsze, wzajemne relacje czarnych mieszkańców i nielicznych białych, nigdy nie były idealne.

W książce historia przeplata się z różnymi teoriami na temat ras niższych oraz tego, jak powinno się z nimi postępować. Autor w wielu miejscach przypomina dzieła Wellsa, Grahama oraz Conrada. „Wytępić całe to bydło” to także książka o strachu, który jest ciągle obecny w życiu każdego człowieka oraz o tym, że ten strach niejednokrotnie doprowadza do niepojętych, nieludzkich czynów.

Rasizm posunięty do rozmiarów, przy którym RPA z czasów apartheidu wydaje się być państwem demokratycznym, niewolnicza zależność państwowej władzy od polityków brytyjskich i amerykańskich, czy bieda porównywalna ze skrajnym ubóstwem państw rozwijających się – oto Australia, jaką przedstawia nam John Pilger w A Secret Country. Australia jakże różna od plakatowej, oficjalnej wersji rajskich plaż, wszechobecnego spokoju, dostatku i – wspominanego niejednokrotnie na kartach książki – Krokodyla Dundee.