Marek Kamiński jest znany przede wszystkim jako wielki polski polarnik, zdobywca dwóch biegunów w jednym roku, człowiek, który odważył się także na ich zdobywanie wraz z niepełnosprawnym Jaśkiem Melą. Opinia publiczna mniej wie o innych jego wyczynach, na przykład o przebyciu australijskiej pustyni Gibsona czy kajakowych wyprawach korytem Wisły. Książka pod tytułem „Wyprawa” nie opowiada jednak o żadnej konkretnej wyprawie i jej trudach, ale o czymś więcej, o tym, jak skutecznie osiągać cele, jak znosić porażki, jak marzyć i realizować swoje marzenia.

Dla zdecydowanej większości ludzi najważniejszym zmysłem, przekazującym informacje o otaczającym świecie, jest wzrok. Czasem jednak zdarzają się osoby, dla których inny zmysł bywa równie, o ile nie bardziej istotny. Dla Dawida Rosenbauma jest to niewątpliwie powonienie. Oczywiście, zapachy nierzadko wiążą się z doznaniami wzrokowymi czy smakowymi, nie mniej to one są tu zdecydowanie najważniejsze. Wachlarz woni jest pewnie równie bogaty jak feeria barw, a może i bogatszy, tylko przeciętny człowiek zwykle ledwie je rejestruje gdzieś na skraju swej świadomości.

Książka „Od Wisły do Rzeki Perłowej”, choć zawiera relacje z podróży po dalekich krajach, jest też w pewnym sensie narracją o Polsce tamtych lat. Dzięki temu, że uczestnicy wyprawy korzystali wielokrotnie z pomocy placówek dyplomatycznych, rozsianych po całym świecie, czytelnik może zobaczyć na przykład, jaką wagę przykładano wówczas do polityki międzynarodowej. Obraz funkcjonowania polskich ambasad, poselstw i misji handlowych, jaki wyłania się z tej opowieści, budzić musi uśmiech politowania

Miały zwykle po kilkanaście lat lub niewiele więcej. Były uczennicami, czasem studentkami. Wywodziły się z najróżniejszych społecznych warstw, z różnych części Polski. Łączył je fakt, że w ich życie, gdzieś w pół drogi pomiędzy dzieciństwem a dorosłością, brutalnie wdarła się II wojna Światowa, wobec której nie chciały pozostać obojętne, i która zmieniła ich życie już na zawsze.

Książka ta obnaża rzeczywistość w jakiej przyszło nam żyć. Jest doskonałą lekturą dla osób poszukujących i pragnących poszerzać swoje horyzonty. Dla osób żądnych poznawania świata i ludzi. Doskonała zapowiedź serii Lektury reportera.

Jest szczerze, jest prawdziwie, czasem zabawnie, czasem bardzo smutno, zawsze niezwykle interesująco. Wszystkie autorki wydają się mieć świetnie opanowany warsztat literacki, do tego obdarzone są wrażliwością i spostrzegawczością, interesują się otaczającym je światem i odnajdują w nim ciekawe problemy, intrygujących bohaterów, mało znane miejsca.

„Pochówek dla rezuna” to zbiór dziewięciu reportaży w których Smoleński przedstawia ciemną stronę polskiej, ale też ukraińskiej historii. Gorzka pigułka, który każdy Polak i Ukrainiec musi przełknąć jeśli chcę w szczery i rzetelny sposób rozmawiać o wspólnej przeszłości, ale i przyszłości. Zakłamana i zahibernowana historia, która przez okres komunizmu nie miała szansy ujrzeć światła dziennego, po ’89 ponownie o sobie przypomina.

Czytając ten zbiór reportaży trudno zrozumieć, dlaczego doszło do wymordowania tak wielu niewinnych ludzi. Po jednej i drugiej stronie. Sąsiad zabijał sąsiada. Ludzie przestali być dla siebie przyjaciółmi, a stali się Polakami i Ukraińcami. Stali się narodowościowymi tworami.

Przemiany ustroju, ale także szerokie zmiany społeczne odbijają się na codziennym życiu zwykłych obywateli. Wiele z wymienionych zdarzeń, sytuacji jest w mojej pamięci. Choćby pojawiające się nowości w ogłoszeniach prasowych: „milion w minutę”, praca chałupnicza, czy też „porady”, jak szybko poprawić swoją sytuację materialną. A epoka disco polo, nowobogaccy, Amway? Historia nowej Polski w pigułce.

„Zapytaj jeża i inne historie” to kolejna ważna książka (obok „Buszu po polsku” Kapuścińskiego i „Niedzieli, która zdarzyła się w środę” Szczygła) na drodze do lepszego zrozumienia Polski ostatniego półwiecza. Polski, ale również jej obywateli, którzy na swój indywidualny sposób, próbują okiełznać życie. Nazwisko Słomczyńskiego warto zapamiętać.