Brzeziński pojawia się w książce na dwóch planach – jako politolog i doradca amerykańskich prezydentów. W tej pierwszej roli jest, przede wszystkim, demaskatorem totalitaryzmu. Lubowski dobrze interpretuje sens refleksji Brzezińskiego: „celem systemów totalitarnych nie jest zamrożenie status quo, ale rewolucja, która nabiera skali i często tempa, w miarę jak reżim utrwala swoją władzę.”

Już niebawem – 4 listopada – na rynku ukaże się ciekawa biografia jednego z najbardziej wpływowych polityków ubiegłego wieku – Zbigniewa Brzezińskiego. Książka, oparta na rozmowach z bohaterem, dokumentach i nigdy wcześniej nie publikowanych raportach, pokazuje prawdę o Zbigu, w którego życiorysie nie brak faktów, na których zwolennicy teorii spiskowych mogą budować najbardziej niewiarygodne scenariusze.

Wojna dla każdego wygląda inaczej. Dla tych co ją wykorzystują, mediów, polityków jest bitem informacji, czy partią szachów na których budują swoją karierę. Dla jej uczestników z czasem staje się piekłem na ziemi, walką o przeżycie, strachem przed śmiercią, czy czasem jeszcze gorszym kalectwem

Bardzo dobrym pomysłem wydawniczym jest to, że każdy z zamieszczonych w tym tomie reportaży zawiera Post Scriptum, czyli informację o reakcjach na opublikowany w tygodniku tekst albo skrótowo przedstawione dalsze dzieje bohaterów reportaży. To swoisty test potwierdzający sens pracy reportera. Tak jak sens ma wydawanie zbiorów reportaży opublikowanych wcześniej na łamach prasy. Poza tym, że są świadectwem swoich czasów, zjawisk i przemian w nich zachodzących, to stanowią także swoisty podręcznik dla tych, którzy chcieliby parać się reporterką, a nie bardzo wiedzą, jak to robić.

Dla mnie lektura zbioru tekstów z tygodnika to swoista podróż w przeszłość, którą jako dziennikarz obserwowałem z bliska. Doskonale pamiętam czasy, kiedy nie tylko w stolicy, ale i na Wybrzeżu wybuchały niemal codziennie bomby podkładane pod dyskotekami, samochodami, domami gangsterów. Pamiętam Nikosia, za życia i w trumnie. Pamiętam jego pogrzeb i gangsterską stypę po nim. Pamiętam tych, którzy go żegnali, a którzy kilka lat później podzielili jego los. Pamiętam wspomnianego Andrzeja Samsona, z którym rozmawiałem o dzieciach-mordercach.

Lis pisze sprawnie, jednak bez błysku oraz ironii, którą często prezentuje w telewizyjnym okienku. W felietonach z „PIS-neylandu” jego puenty są przewidywalne, związane bardziej z grą słów niż dobrym pomysłem na zakończenie. Brakuje także sarkazmu, zaskakujących porównań, czy analiz, które powinny się w tak krótkim, choć pojemnym treściowo gatunku dziennikarskim, zmieścić.

Eryk Mistewicz przekonuje, że polityka jako słownikowy termin przestał istnieć wraz z nadejściem kultury Web 2.0. Teraz najważniejsza jest narracja i opowiadanie swojej historii. Dziś do tego, by przekonać ludzi do głosowania i zaufania danej partii, potrzebna jest opowieść.