Dla zdecydowanej większości ludzi najważniejszym zmysłem, przekazującym informacje o otaczającym świecie, jest wzrok. Czasem jednak zdarzają się osoby, dla których inny zmysł bywa równie, o ile nie bardziej istotny. Dla Dawida Rosenbauma jest to niewątpliwie powonienie. Oczywiście, zapachy nierzadko wiążą się z doznaniami wzrokowymi czy smakowymi, nie mniej to one są tu zdecydowanie najważniejsze. Wachlarz woni jest pewnie równie bogaty jak feeria barw, a może i bogatszy, tylko przeciętny człowiek zwykle ledwie je rejestruje gdzieś na skraju swej świadomości.

Plastyczny język Pauliny Wilk sprawia, że czytelnik pędzi przez miasta i prowincje Indii, słyszy kakofonię dźwięków, czuje różnorodność zapachów (od fetoru po rozmaite wonie unoszące się nad miejskim targowiskiem), otacza go feeria kolorów, potyka się o umierających żebraków, rozdaje jałmużnę wyciągającemu dłoń dziecku, by zagłuszyć w sobie poczucie współodpowiedzialności za jego los. Odbiorcę tekstu otacza marazm i brak nadziei na lepsze jutro, pokrzykiwanie handlarzy oraz pędzący do przodu świat klasy średniej

Pisarska relacja jest właściwie zbiorem plotek, zasłyszanych sensacji i opinii, z których powstała historia Australii. W ten sposób Bill Bryson naszkicował jej zbiorowy portret. Na ile jest on realny, a w jakiej części to subiektywne odczucie człowieka z innego świata? To może już tylko stwierdzić czytelnik, bo tyle jest opinii, ilu odbiorców.

Początkowo zastanawiałam się czy Domosławski chce zdyskredytować Kapuścińskiego, by samemu zyskać rozgłos. Po lekturze całości książki jestem mu wdzięczna za to, że starał się pokazać swojego bohatera takim, jakim był, bez patosu, bez klęczek. Przedstawił człowieka o niezwykłym talencie, posiadającego pasję, a jednocześnie pełnego wad, w pewnym sensie podobnego do czytelnika.

Grąbczewski swoją książką p r z e r a ż a. Bo on to po prostu zrobił. Dowiedział się o Kandżutach – pojechał ich szukać, usłyszał tygrysa – poszedł na polowanie, nie miał pieniędzy – zaprzyjaźnił się z carem. Taką fantazję i odwagę wybacza się tylko bohaterom fikcyjnym. Im się nie zazdrości.

Niezmiernie interesująca pozycja dla wszystkich osób ciekawych świata, lubiących poznawać inne kraje i kultury oraz tych, którzy lubią historię „żywą” (czyli niekoniecznie informacje o traktatach i bitwach, a bardziej strawny przekaz kogoś, kto żył w dawnych czasach)

Grąbczewski jest bystrym obserwatorem, który z tych wypraw wyciągnął masę wiadomości, a dzięki temu my mamy okazję je teraz poznać. Wiadomości dotyczące geografii, fauny i flory, dróg, przepraw, sytuacji politycznej, militarnej, kultur, tradycji, języków, wyżywienia, pogody, zasobów naturalnych, agrokultury i masy innych rzeczy. I nie jest to nudne! Autor podaje nam wszystkie te informacje w ciekawy sposób, czułam się wręcz tak, jakbym jechała na koniu obok niego!

Wydawnictwo Naukowe PWN zaprasza na imprezę zatytułowaną „Odkrywanie świata”. Spotkanie odbędzie się 18 stycznia 2011 roku (o godzinie 18.00), w siedzibie Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, przy ulicy Kredytowej 1.

Strzał. Przez moment słychać świst kuli w powietrzu. Bolszewicki oficer spada z konia. Ginie w ośnieżonych Sajanach. Sojocki myśliwy sprawnie operuje skałkową strzelbą, uśmiercił w swym życiu niejednego zwierza, teraz pragnienie życia zmusiło go zabijać ludzi. Ludzka śmierć, wraz z całą swą nieuchronnością, tragicznością, mistycyzmem, a niekiedy i bezcelowością jest w książce Antoniego Ferdynanda Ossendowskiego, motywem przewodnim, zespalającym losy każdego z bohaterów.

„Samsara” to wielka, azjatycka przygoda. To podróż z plecakiem w nieznane, zwykle autostopem czy na dachach lokalnych autobusów, po drogach, które czasem są, a czasem ich nie ma. To spontaniczne zwiedzanie mało znanych, często wręcz trudno dostępnych miejsc, to niezwykła ciekawość świata i jego zgłębianie, smakowanie dosłownie wszystkimi zmysłami.