„Strategia antylop” to straszna, przerażająca opowieść o niewyobrażalnej rzezi, jaka dokonała się w Rwandzie w 1994 roku. To zapis ogromu ludzkiego cierpienia i tragedii, historia ocalonych i ich oprawców oraz niezwykłej walki o przeżycie.

Przedstawiamy program spotkań i imprez związanych z Nagrodą im. R. Kapuścińskiego, które odbędą się podczas zbliżających się Warszawskich Targów Książki, w dniach 13 – 16 maja.

Książka zawiera 16 reportaży Włodzimierza Nowaka napisanych w ciagu ostatnich 11 lat. Składają się one na obraz Polski po przekształceniach ustrojowych i Polaków, którzy próbują w różny sposób ułożyć sobie życie w nowych warunkach, przede wszystkim ekonomiczo – społecznych. I powiedzmy od razu: nie jest to obraz optymistyczny.

Kapituła Nagrody im. R. Kapuscińskiego za reportaż literacki ogłosiła piątkę finalistów. Oto nominowane książki: „Afrykańska odyseja” Klausa Brinkbäumera, „Nocni wędrowcy” Wojciecha Jegielskiego, „Serce narodu koło przystanku” Włodzimierza Nowaka, „Strategia antylop” Jeana Hatzfelda, „Zaginione białe plemiona” Riccardia Orizia.

Czy potrafiłbyś żyć w sąsiedztwie mordercy swojej rodziny? Czy uciszyłbyś w sobie gniew, uspokoił żądzę zemsty? A jeśli byłbyś zabójcą, który opuszcza więzienie – czy byłbyś w stanie spojrzeć w oczy bliskim swoich ofiar? A może przeszedłbyś obok nich, jakby nic złego nigdy się nie wydarzyło?

Włodzimierz Nowak w swoim zbiorze reportaży „Serce narodu koło przystanku” pokazuje, że polska transformacja, mimo zapewnień wszystkich dookoła, jeszcze się nie zakończyła.

Styl Riccardo Orizio zasadza się na formułowaniu zdań-komunikatów, pozbawionych ozdobników, które dzięki temu czyta się potoczyście. Opisy i obserwacje współczesnych miejsc Orizio zręcznie przekłada tekstami źródłowymi: starymi listami, statystykami, ogłoszeniami. Komunikatywność prostoty reportera wspaniale uwypukla opowiadane historie bohaterów, ich znaczenie i wydźwięk osobisty.

Zbiór reportaży Włodzimierza Nowaka jest opowieścią o zapleczu polskiej transformacji. Autora nie interesują beneficjenci nowego systemu oraz decydenci, lecz ludzie będący obok, dla których proces zmian nie przyniósł oczekiwanych korzyści, bądź których czynniki niezależne od nich wykluczyły z możliwości uczestniczenia w „wolnorynkowych” profitach.

Ludzie, z którymi rozmawia Hatzfeld to zwykli obywatele, prowadzący zwyczajne życie. Ich opowieści kontrastują niekiedy ze spokojną, leniwą scenerią rwandyjskich miasteczek. Jest to bowiem spokój pozorny, wynikający częściowo z bezsilności. Tak naprawdę nikt nie zapomniał tu o tym, że prawdopodobnie żyje w sąsiedztwie morderców swoich rodzin.

Dzieci w Ugandzie to niejednokrotnie partyzanci, przymuszani do wojny i do zabijania. Ich ofiarami są często członkowie najbliższych rodzin, nawet rodzice. Po miesiącach czy latach spędzonych wśród morderstw i gwałtów, ci którym w wyniku szczęśliwych okoliczności uda się zbiec, poddawani są obserwacji i leczeniu.