Lekcja historii najnowszej może być inspirowana właśnie z tego rodzaju źródeł, niekoniecznie tylko z podręczników. Żywy język, barwne opisy z ilustracjami w tekście pozwalają czytelnikowi zanurzyć się w urokliwy świat dworków i pałaców okresu odrodzonej Rzeczypospolitej w dobie międzywojnia. Zjazdy rodzinne, uroczystości komunijne, polowania i sceny z codziennego życia są utrwalone na fotografiach. Wiele z nich uwiecznia zebranych przed aparatem wszystkich obecnych członków rodziny.

Dalajlama wcale nie rozsiewa rewolucyjnych nastrojów. Stara się natomiast zażegnać wszelkie potencjalne ogniska buntu, bowiem rozwiązanie widzi w dyplomatycznej serii publicznych wystąpień i w bezpośrednich spotkaniach z przywódcami najpotężniejszych mocarstw współczesnego świata. Ten prosty mnich jest uważnie wysłuchiwany na całym świecie i chętnie zapraszany do udziału w najpoważniejszych konferencjach naukowych.

Najnowsza książka Morawieckiego pokazuje ludzi poszukujących własnej tożsamości, szczęścia, sensu życia i duchowości w XX wieku. Indywidualnie nie udawało im się tego osiągnąć – uważali, że jedynie sekta wissarionowców, z syberyjskiej Zony, której przewodził Wissarion, dawała im tę możliwość.

„O każdej drodze lubię myśleć, że jest ona drogą bez końca, że biegnie dookoła świata.” (Ryszard Kapuściński)

Postanowiłam przejść trasą, którą spacerował co rano Ryszard Kapuściński. Ja – czytelniczka jego utworów. Stąpałam po jego śladach. Patrzyłam na to, co on widział. Możliwe, że nawet spotkałam ludzi, których i on spotykał…

Spróbujmy nie jeść przez kilka dni i nie narzekać, nie skarżyć się, że jest się głodnym. Cieszyć się z tego, co jest. Z tego, że słońce wstaje, że jest nowy dzień, że pada deszcz. I przy tym wszystkim zachować pogodę ducha, ciszę i spokój. Wierzyć w to, że z bożą pomocą wszystko się dobrze ułoży. Bo przecież życie zależy od sił natury, a jedynie Bóg nad nimi panuje – nie ludzie.