Tbilisi to w książce enklawa zakaukaskiej próżności, stanu ducha, który każe nowoczesnemu Gruzinowi za wszelką cenę dążyć do społecznej gloryfikacji. Do hedonizmu, w którym brak refleksji na temat przeszłości, bo liczy się wyłącznie narkotyczna teraźniejszość. Wszystko wokół, wojna nawet w Osetii Południowej, z której przemykają tylko reporterskie depesze to abstrakcyjne zdarzenia zagłuszane przez muzykę puszczaną z iPoda.

W rogu stoi młoda kobieta ubrana w przyozdobioną czeczeńskimi ornamentami, białą suknie. Strój pozbawiony jest dekoltu. To panna młoda. Na jej twarzy żaden z gości nie dojrzy uśmiechu. Gest to niestosowny. Goście tańczą. Pan młody wodzi wzrokiem za ukochaną, ale nie ma prawa dotknąć wybranki.

Wydawnictwo Czarne zaprasza na spotkania z Wojciechem Góreckim (autorem, mędzy innymi, „Toastu za przodków” i „Planety Kaukaz”), które odbędą się w Przemyślu (3 grudnia) i w Bydgoszczy (10 grudnia).

Właściwie prawie wszystkie informacje zawarte w „Planecie Kaukaz” to jedno wielkie zaskoczenie. Bo ile tak naprawdę przeciętny człowiek w Polsce wie o Dagestanie, Inguszetii, Karaczajo-Czerkiesji i wszystkich miejscach, które dzięki niej możemy poznać? Co wiemy o Czeczenii poza tym, że ciągle walczą z Rosją, a jej mieszkańcy nazywani są terrorystami podkładającymi bomby i zabijającymi niewinnych?

Polak tego nie zrozumie. Polak ma Polaków za sąsiadów. Polak ma łatwo. Nie wie, kim są Abchazi, Osetyńcy, Adygejczycy, Kałmucy i Dagestańczycy. W jakiego Boga tam wierzą? I czy walczą o wolność, czy może są narodem terrorystów?

22 października, o godzinie 18.00, w Poleskim Ośrodku Sztuki w Łodzi (ul. Krzemieniecka 2a) odbędzie się spotkanie z Wojciechem Góreckim, podczas którego autor opowiadał będzie o swoich dwóch książkach: „Toast za przodków” i „Planeta Kaukaz”. Imprezę poprowadzi Zbigniew Nowak – redaktor naczelny „Tygla Kultury”. Wstęp wolny.

Spotkanie z autorem znakomitych reportaży, „Planeta Kaukaz” i „Toast za przodków”, odbędzie się w Warszawie (Klub Chłodna 25), 25 października. o godzinie 19.00. Imprezę poprowadzi Marcin Meller.

W oczach amerykańskiego dziennikarza nie ma dwóch krajów jednakowych. Postkomunistyczna Rumunia to zupełnie inny kraj niż sąsiadująca z nią podstkomunistyczna Bułgaria. Kaplan wie, co mówi – wszak jeździ zazwyczaj pociągiem, naprawdę wtapia się w odwiedzany przez siebie świat, świadomie rezygnując z wygody samolotu. O takiej formie podrózy powie, że tylko dzięki niej można poznać prawdziwą odległość dzielącą dwa kraje.

Dla mnie odpowiedź na pytanie o to, czy Azerbejdżan, Armenia, Gruzja i Kaukaz w ogóle, to jeszcze Europa czy już Azja, jest dość prosta. Zawiera się, być może wbrew intencjom autora, w „Toaście” i brzmi – Azja. Tak, jak Europą nie jest ani Turcja, ani Izrael. Geografia ma znaczenie o tyle, o ile wpływa na bliskość poszczególnych źródeł oddziaływań i wpływów. A Kaukazowi bliżej do starożytnej Persji, muzułmańskiej Turcji, Bizancjum, Bliskiego Wschodu, niż dalekiej Europy z jej rzymską spuścizną.

Czy Azerbejdżan to jeszcze Europa czy już Azja? Czy da się taki podział w ogóle przeprowadzić, skoro nawet obywatele tego kraju tak bardzo różnią się między sobą i w różny sposób patrzą na własną kulturę? Jaki wpływ na budowanie potęgi naftowej Azerbejrżanu mieli Polacy? Jakim krajem jest tak naprawdę Gruzja – dla nas obca i egzotyczna, kojarzona głównie przez pryzmat wojny z Rosją?