Warszawskie Targi Książki w tym roku odbywają się w Pałacu Kultury i Nauki w dniach 13-16 maja. Postanowiłam wziąć udział w tym wydarzeniu kulturalnym i spotkać się z tłumaczami książek biorących udział w konkursie o Nagrodę im. R. Kapuścińskiego za reportaż literacki.

Miało być halo – i jest halo. Dyskusja wcale merytoryczna, wielowątkowa i inspirująca. I dylemat: po co, jak i czy w ogóle mówić o nieobecnym? Jeżeli patrzy na nas z góry, daję głowę, że sam Kapo nie kapuje, o co w tym całym zamieszaniu chodzi.

Książka „Kapuściński non-fiction” jest jedną z najlepszych książek jakie ostatnio czytałem. Autor wykonał solidną dziennikarską (reporterską) robotę i przekazał nam, czytelnikom, rzecz wysoce wartościową. To nie tylko przecież stricte biografia, to w gruncie rzeczy pasjonująca wyprawa przez ówczesną i współczesną Polskę, to także podróż do świata, jaki poznał Ryszard Kapuściński, do ludzi, z którymi przebywał i rozmawiał.

„Kapuściński non-fiction” to książka potrzebna i ważna. A dyskusje i spory wokół niej dotyczą czegoś więcej niż tylko biografii cesarza reportażu. Chodzi w nich o to, jak traktujemy swoich bohaterów, naszą historię, całą naszą tożsamość. Także o to, czy możemy „tykać” świętości i symbole, czy możemy sobie pozwolić na dystans do nich i do samych siebie. Czy chcemy mieć do czynienia z żywymi ludźmi, czy z naszymi wyobrażeniami o nich.

„Cesarz”, choć opowiada o autentycznych wydarzeniach, jest dla mnie metaforą. Pokazuje obłęd ludzi władzy. Prawidłowości opisane przez Kapuścińskiego obowiązują (niestety) w afrykańskiej monarchii i komunistycznej republice. I w demokracji. To dlatego opowieść o schyłku Selasje stała się bestsellerem.

1 marca ukazała się biografia Ryszarda Kapuścińskiego, autorstwa Artura Domosławskiego. „Kapuściński non-fiction”, bo taki nosi tytuł ta książka o wielkim polskim reporterze i dziennikarzu, autorze m.in. „Cesarza”, „Wojny futbolowej” i „Imperium”, to publikacja, która pokazuje Ryszarda Kapuścińskiego od strony intymnej, nieznanej dotychczas czytelnikowi. Pokazuje, kim był na co dzień, jakich trudnych wyborów w życiu musiał dokonywać oraz odsłania nieznane dotąd fakty z jego życia.

„Biografia pisarza” stanowi pierwszą próbę spojrzenia na biografię Kapuścińskiego przez pryzmat procesu kształtowania się tożsamości pisarza. Autorzy – literaturoznawcy, badacze dorobku Kapuścińskiego, koncentrują się na drodze, jaką przemierzył od bycia dziennikarzem-aktywistą, do stania się legendą reportażu.