Poprzez wnikliwą analizę stosunków panujących w Afganistanie, religijności i ducha jego mieszkańców, autor sprawił, że odbiorca, który wyruszył z nim w podróż, na końcu książki nieco inaczej spogląda na ten rejon świata. Jagielski patrząc z perspektywy Europejczyka, starał się okazywać swoim rozmówcom szacunek, przybliżyć życie nie tylko wojownika, ale także przeciętnego mieszkańca stolicy. Książka to wnikliwa analiza ich życia, próba wniknięcia w ich wrażliwość.

Aktywność wynikająca z uporu, konsekwencji, a przede wszystkim niezgody na otaczającą ją rzeczywistość, zaprowadziła krawcową z Kabulu do Waszyngtonu, dokąd została zaproszona przez Condoleezę Rice. Historia opowiedziana przez Gayle Tzemach Lemmon pokazuje, że nawet w tak trudnych okolicznościach można osiągnąć sukces. Wartość tej opowieści tkwi właśnie w ukazaniu odmiennego obrazu kobiet zależnych od władzy talibów.

Afganistan ma wiele twarzy. Czas przeorał jego dzieje wieloma bombami, pociskami, obcymi wojskami. Afgańskie twarze mają wiele oblicz. Tamtejsi ludzie walczą o wolność od niepamiętnych czasów. Wojciech Jagielski spisał co widział. Modlitwa o deszcz to wierny portret człowieka żyjącego w niepewności i nadziei. To portret Afgańczyka spotkanego w drodze i całego Afganistanu.

Kobiety nadal, pomimo niedawnego upadku talibów, nie mogą przebywać w miejscach publicznych same, a kiedy wychodzą – głównie na zakupy – obowiązkowo noszą burki. Burka nie ma nic do powiedzenia, jest przedmiotem wykonującym polecenia patriarchy. A kiedy odzywają się w niej ludzkie uczucia, należy ją ukarać. Albo zabić.