Na Kołymie reporter spotyka postaci reprezentujące różne grupy etniczne, profesje oraz środowiska – między innymi: bajecznie bogatych oligarchów, myśliwych, drobnych poszukiwaczy złota, szamanów, kryminalistów i byłych zesłańców. Bader posiada niebywały dar bratania się z wszystkimi napotkanymi ludźmi. Potrafi słuchać, co sprawia, że rozmówcy chętnie się przed nim otwierają. Potrafi też pić, ponieważ bez wódki ciężko się rozmawia z obywatelami Rosji, bez względu na to, czy są to etniczni Rosjanie czy reprezentanci autochtonicznych plemion syberyjskich.

Polski reporter podróżując bezdrożami azjatyckiej części Rosji, próbuje poznać i opisać człowieka, który decyduje się żyć na „Wyspie Kołyma”. W miejscu na wskroś nieprzyjaznym – nie tylko ze względu na warunki klimatyczne, ale także biedę, infrastrukturę, postsowiecką mentalność urzędników i współobywateli. Powodów, aby zrezygnować i wyjechać z tego miejsca na zawsze jest naprawdę wiele.

Rozmówcy autorki „Reporterów bez fikcji” to ludzie z pasją. Większość z nich, a może nawet wszyscy, może się nazwać szczęściarzami: ich praca wynika z fascynacji danym tematem, a życie zawodowe umożliwia jej zgłębianie. Nie znajdziemy tu codziennej rutyny: nawyki związane z pracą w przypadku tworzenia reportażu nie sprowadzają jej nigdy do roli nudnego zajęcia.

Polska po 1989 roku miała być rajem na ziemi. Upragniona i wytęskniona wolność miała zniwelować dyskomfort szarej rzeczywistości wielu lat komunizmu. Polacy jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki byli zmuszeni nową „mentalność w jeden dzień zrobić.”

Instytut Reportażu zaprasza na lutowe imprezy we Wrzeniu Świata: spotkanie z Jackiem Hugo-Baderem, debatę o współczesnych Chinach, promocję książki „Bornholm, Bornholm” oraz warsztaty Mariusza Szczygła.

10 marca w księgarniach ukaże się książka „Reporterzy bez fikcji”. Pozycja ta, stanowiąca zbiór rozmów z polskimi reporterami, a wydana przez Wydawnictwo Czarne, została objęta patronatem medialnym naszego serwisu.

Wkrótce Jacek Hugo-Bader spotka się ze swoimi czytelnikami w Dębicy (25 stycznia), w Sanoku (25 stycznia), w Zagórzu (26 stycznia), w Krasnymstawie (27 stycznia), w Lublinie (dwukrotnie 28 stycznia), i w Siennicy Różanej (29 stycznia).

Jaki obraz współczesnej Rosji ma w głowie przeciętny Polak? Sądzę, że bardzo niejasny. Z jednej strony „Kryminalnaja Rasija”, kraj wielkiej biedy, alkoholu, bezdomnych dzieci, wenerycznych chorób itd. Z jakąż zachłannością nasi rodacy rzucają się jednak na zupełnie inny jej wizerunek. Na informacje, ile się
tam sprzedaje luksusowych samochodów, jakie wille i pałace się stawia… Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że ta lukrowana Rosja wypiera coraz bardziej z naszej świadomości tę Rosję prawdziwą, mamy więc jeszcze kolejne miejsce, w którym jest podobno lepiej niż u nas.

W reportażach Jacka Hugo-Badera bardzo podoba mi się uważność, z jaką autor przygląda się pojedynczym ludziom. Jego trafne, przenikliwe spostrzeżenia, jego zainteresowanie losem konkretnej jednostki wplątanej w wir historii, popełniającej błędy czy odnoszącej sukcesy.

Porażająca jest posowiecka rzeczywistość, którą opisuje Jacek Hugo-Bader. Przytoczmy kilka wymownych liczb i faktów: w Rosji około 4 milionów ludzi nałogowo bierze narkotyki, drugie tyle to alkoholicy (w tym cierpiący na tytułową „białą gorączkę”, czyli obłed opilczy nazywany po rosyjsku zapojem), a płatne usługi seksualne w samej tylko Moskwie świadczy 100 tys. kobiet. Rosja przoduje w liczbie zabójstw i samobójstw, każdego dnia ginie tam półtora tysiąca ludzi. A mężczyźni wolą złapać AIDS, niż używać prezerwatyw, które obniżają ich poczucie wartości i męskości.