Książka nie upiększa życia – ani samej Hanny Krall, ani dziennikarzy, którym udzielała wywiadów. Zachowano w niej np. fragment, w którym dziennikarz próbuje przykroić sobie swoją rozmówczynię do ogólnego szablonu, nie słuchając opowiadanej historii i przerywa w najciekawszym momencie.
W książce czytamy: „Jestem w stanie w ciągu dwóch lat nauczyć pisania reportaży. Pod warunkiem, że moi uczniowie mieliby dwie rzeczy wrodzone: ciekawość i słuch.” Bohaterka mówi także o czytelnikach i spotkaniach autorskich oraz o tym, jak wiele one dla niej znaczą. W książce Antczaka nie mogło obejść się bez rozważań na temat Żydów, a także historii Marka Edelmana, bohatera „Zdążyć przed Panem Bogiem”.
Przeczytaj: więcej informacji o konkursie i Regulamin
