Zastanawiałeś się kiedyś jak to jest poświęcić swoje życie dla ideologii, religii, kraju? Czy byłbyś skłonny popełnić samobójstwo zabierając przy tym kilka, czy kilkadziesiąt osób? Skąd biorą się ludzie którzy to robią? Dlaczego się na to decydują? Co dzieje się w głowach ludzi którzy decydują się zdetonować bombę przypiętą do ciała w tłumie ludzi?

Czy w teokratycznym Iranie najważniejszym problemem mieszkańców jest zakaz oglądania telewizji satelitarnej, który i tak wszyscy łamią? A może fakt blokowania przez władze wielu zagranicznych stron internetowych, które to zabezpieczenia chętni omijają bez trudu? A może irańskie kobiety są nieszczęśliwe i zniewolone, nie mogą przecież założyć mini, ani kusić burzą rozwianych loków? A może najgorszy jest po prostu brak demokracji?

Zarówno tytuł, jak i „bojownicze” zdjęcie na okładce publikacji nieznanego mi autora nie zapowiadały w pełni tego, co znalazłam w środku – świetnego reportażu oraz rewelacyjnie wielopłaszczyznowej próby przedstawienia współczesnego Iranu i mentalności jego mieszkańców. Tytuł i okładkowe zdjęcie nawiązują do Zielonej Rewolucji, rewolucji „niedokończonej”, która w czerwcu ubiegłego roku królowała w serwisach informacyjnych na całym świecie.

Można nie zgadzać się z Orianą Fallaci, ale stratą byłoby nieczytanie jej książek. Pulsujący styl, w którym kłębią się prawdziwe, nietajone uczucia: kipiący gniew graniczący z szewską, ale inteligencką pasją. To też dążenie do prawdy, niepokój o europejską cywilizacją i kierunek, w jakim zmierza świat, ciągłe poszukiwanie. Fallaci odważnie atakuje oponentów, nie stosuje podchodów – w adresowanych do konkretnych osób liścikach, będących integralną częścią książki, gani je, krytykuje, ośmiesza ich poglądy, odwołując się do wszystkich metod argumentacji i perswazji.