Ta wyspa miała być swoistym kluczem do bram raju, do wymarzonego świata, w którym wszystko miało być lepsze i łatwiejsze. Każdy z imigrantów poza bagażami, przywoził ze sobą swoje marzenia, nadzieje, plany. Niejedne się ziściły, ale wiele pozostało nigdy niespełnionych, bo kim mogli być chłopi czy niewykwalifikowani robotnicy, często nieumiejący czytać i pisać, kim mogli być więcej w nowym kraju? Co zyskiwali, gdy już dano im prawo do ujrzenia twarzy słynnej Statue of Liberty?

Umowa z Schengen jest niesamowitą ulgą, udogodnieniem dla podróżujących po krajach Unii Europejczyków, ale jednocześnie ten sam dokument postanowił otoczyć szczelnym murem zewnętrzne granice kontynentu. Europa nie chce czarnych, Europa umywa ręce. Europa staje się warownią, choć my, mieszkający w jej wnętrzu tego nie dostrzegamy. Z jednej strony chronimy samych siebie, a z drugiej… uciekamy z piaskownicy, z której wcześniej narozrabialiśmy.

Czasownik „polecać” niezbyt pasuje w odniesieniu do „Afrykańskiej odysei”. O wiele wymowniejsze jest słowo „zalecać”. Książkę tak wstrząsającą, miejscami okrutną, a jednocześnie pisaną z sercem, Europejczyk powinien przeczytać. A potem przemyśleć.