„Niezłomny” powinien zadowolić czytelników różnej maści. Na najbardziej podstawowym, fabularnym poziomie, jest to sprawnie napisana biografia, odsłaniająca kulisy życia świetnie zapowiadającego się sportowca, którego karierę przerwała II wojna światowa. Na lekturze nie zawiodą się miłośnicy historii, którzy znajdą tu wiele interesujących i szczegółowo podanych faktów na temat tego, jak wyglądały działania militarne na Pacyfiku w latach 1941-1945.

„Czarni myśliwi. Brygada Dirlewangera” to ważna książka, która stanowi próbę wyjaśnienia i opisanie jednej z najbardziej zwyrodniałych brygad SS. W żadnym wypadku jednakże nie jest usprawiedliwieniem ludobójstwa. Jest raczej moralnym striptizem, który odesłanie najbardziej „nie-ludzką” stronę człowieczeństwa. Warto się zapoznać z publikacją Ingrao.

Czytając ten zbiór reportaży trudno zrozumieć, dlaczego doszło do wymordowania tak wielu niewinnych ludzi. Po jednej i drugiej stronie. Sąsiad zabijał sąsiada. Ludzie przestali być dla siebie przyjaciółmi, a stali się Polakami i Ukraińcami. Stali się narodowościowymi tworami.

Dąmbski pokazuje, czym patriotyzm może stać się w warunkach wojennych. Otwarcie mówi o tym, że może on motywować do działań okrutnych i – choć brzmi to strasznie – stać się przyczyną moralnej katastrofy. Taki sposób pisania o patriotyzmie – szczególnie w kontekście ofiar poniesionych podczas II Wojny Światowej – w Polsce raczej nie uchodzi. U nas wciąż żywa, jeśli nie dominująca, jest martyrologiczna narracja o walce narodowowyzwoleńczej.

Nieprzemijającą wartością reportaży Sobolewskiego jest trwały zapis określonej rzeczywistości polskiej w czasach, gdy zdecydowany wpływ na losy ludzi miał ustrój, polityka, układy; gdy prezesami, kierownikami byli ludzie po czterech klasach szkoły podstawowej, a ludzie sprzeciwiający się istniejącemu porządkowi rzeczy byli gnębieni, by nie powiedzieć niszczeni, zarówno materialnie, jak i psychicznie.

W prowadzonej przez Instytut Reportażu księgarni Wrzenie Świata, 15 marca odbyło się spotkanie pod hasłem „W Polsce i w Rwandzie. Podziały plemienne?” Prowadzili je: Halina Bortnowska, Konstanty Gebert i Wojciech Tochman. Zastanawiano się na nim, na ile postawa części polskiego społeczeństwa wobec Zagłady Żydów wynikała z podziałów plemiennych.

Martin Pollack w zbiorze reportaży „Dlaczego rozstrzelali Stanisławów” nie koncentruje się długo na poszczególnych bohaterach, czy wydarzeniach. To raczej zestaw różnych kolorowych szyb, z których powstaje literacki witraż. Być może niezrozumiały dla wszystkich i nie ukończony w pełni, ale będący prawdziwym hołdem dla wielu bezimiennych ofiar wojny.

Czytelnik ma wrażenie, że cała ta książka stanowi swego rodzaju podróż sentymentalną do lat młodości: czy to do zdarzeń i obrazów oglądanych oczyma autora, czy do wartości, lub do dzieł sztuki, do których piszący czuje sentyment. To trochę jak podróż do czyjegoś intelektualnego świata: podróż przyjemna, pouczająca i niekiedy zaskakująca, bowiem Herz potrafi pisać o maleńkiej mazowieckiej wiosce w taki sposób, że czytelnik rzeczywiście czuje jej klimat i rozumie zachwyt piszącego. Mocną stroną książki jest to, że osobiste sentymenty ubrane są w otoczkę historyczną czy literacką.

Robert D. Kaplan poznawał Bałkany w gorących od wydarzeń latach osiemdziesiątych i dziewiędziesiątych XX wieku. Zafascynowany urokiem i historią tego regionu, Kaplan usiłował połączyć relacje z wydarzeń, których był świadkiem, z historią miejsc, które zobaczył. „Bałkańskie upiory. Podróż przez historię” to zbiór pasjonujących, ale i przerażających reportaży historycznych, przedstawiających wpływ historii na współczesne losy państw i ludzi.

Dla Martina Pollacka nie ma historii błahych. Odnalezione przypadkowo w wiedeńskim antykwariacie zdjęcia stają się początkiem reporterskich badań. Czarno-białe odbitki przedstawiające zwykłe prowincjonalne miasteczko i ubogo odzianych ludzi – to początek poszukiwań, mających ustalić pochodzenie i okoliczności związane ze starymi fotografiami.