Tbilisi to w książce enklawa zakaukaskiej próżności, stanu ducha, który każe nowoczesnemu Gruzinowi za wszelką cenę dążyć do społecznej gloryfikacji. Do hedonizmu, w którym brak refleksji na temat przeszłości, bo liczy się wyłącznie narkotyczna teraźniejszość. Wszystko wokół, wojna nawet w Osetii Południowej, z której przemykają tylko reporterskie depesze to abstrakcyjne zdarzenia zagłuszane przez muzykę puszczaną z iPoda.

Dla mnie odpowiedź na pytanie o to, czy Azerbejdżan, Armenia, Gruzja i Kaukaz w ogóle, to jeszcze Europa czy już Azja, jest dość prosta. Zawiera się, być może wbrew intencjom autora, w „Toaście” i brzmi – Azja. Tak, jak Europą nie jest ani Turcja, ani Izrael. Geografia ma znaczenie o tyle, o ile wpływa na bliskość poszczególnych źródeł oddziaływań i wpływów. A Kaukazowi bliżej do starożytnej Persji, muzułmańskiej Turcji, Bizancjum, Bliskiego Wschodu, niż dalekiej Europy z jej rzymską spuścizną.

Czy Azerbejdżan to jeszcze Europa czy już Azja? Czy da się taki podział w ogóle przeprowadzić, skoro nawet obywatele tego kraju tak bardzo różnią się między sobą i w różny sposób patrzą na własną kulturę? Jaki wpływ na budowanie potęgi naftowej Azerbejrżanu mieli Polacy? Jakim krajem jest tak naprawdę Gruzja – dla nas obca i egzotyczna, kojarzona głównie przez pryzmat wojny z Rosją?