Same tytuły ówczesnych gazet to również niezwykłe spektrum umiejętności językowych ówczesnych redaktorów: „Ile bułki zmieści się w pasztecie?”, „Cały przyrost zatrudnienia pokryty został kobietami”, „Księżniczka okazała się pawianem”…

Joanna Żebrowska w sposób niezwykły – raz bulwersujący, innym razem komiczny – oddaje rzeczywistość dziennikarzy pism brukowych. Ukazuje ich codzienność, obnaża mechanizmy rządzące w tego rodzaju czasopismach. Zabiera nas w samo serce firmy, która na co dzień zajmuje się kreowaniem rzeczywistości, po to, by czytelnik każdego poranka mógł poczytać fascynujące, choć całkowicie wyssane z palca wiadomości.

Ksiązka ta to hołd złożony przede wszystkim prawdzie. To bunt przeciwko sztucznym, ubarwionym reportażom pisanym na zamówienie. To historia i wołanie ludzi, których nikt nie chciał słuchać. Tylko prawda. Bez koloryzowania. Naga. Bezbronna. Boleśnie szczera i brutalna. Niezwykle obfita. Tłumiąca śmiechy i zatrważająca. Zmuszająca do myślenia. Prowokująca ciąg krótkich, urywanych zdań. Porażająca.

Zwalniani dziennikarze, malejące nakłady, a przede wszystkim coraz mniej czytelników gazet. Prasa, którą zdążyliśmy poznać, od kilku lat jest w odwrocie. Co ją czeka? Moment, w którym waży się jej los jest właśnie teraz – przekonuje Bernard Poulet w swojej nowej książce „Śmierć gazet i przyszłość informacji”.

Po przeczytaniu powyższej lektury mój lead na temat tego zbioru reportaży brzmi: Wnikliwe teksty o szwedzkim społeczeństwie. Skandynawska rzeczywistość zostaje ukazana w ciemnym świetle. Ale z pozoru są to teksty tyko o Szwecji, bo to także książka o współczesnych procesach zachodzących w całej Europie.

Lis pisze sprawnie, jednak bez błysku oraz ironii, którą często prezentuje w telewizyjnym okienku. W felietonach z „PIS-neylandu” jego puenty są przewidywalne, związane bardziej z grą słów niż dobrym pomysłem na zakończenie. Brakuje także sarkazmu, zaskakujących porównań, czy analiz, które powinny się w tak krótkim, choć pojemnym treściowo gatunku dziennikarskim, zmieścić.

Eryk Mistewicz przekonuje, że polityka jako słownikowy termin przestał istnieć wraz z nadejściem kultury Web 2.0. Teraz najważniejsza jest narracja i opowiadanie swojej historii. Dziś do tego, by przekonać ludzi do głosowania i zaufania danej partii, potrzebna jest opowieść.

Jeśli którykolwiek z czytelników „Kadrów prawdy” będzie ze zdziwienia przecierał oczy, nie wierząc w to, co czyta – niech ma świadomość, że tak właśnie pracuje się w brukowcu. A gdyby chciał szukać odpowiedzi na pytanie, dlaczego ludzie tak chętnie czytają te śmieci, nie znajdzie jej w tej książce. Zresztą chyba nie o to chodziło Wardejnowi. Odpowiedzi musimy poszukać w nas samych.

Wszystkim, którzy interesują się dziennikarstwem, polecam książkę „Dziennikarstwo”, autorstwa Marka Chylińskiego (doświadczonego dziennikarza i redaktora naczelnego „Dziennika Zachodniego”) i Stephana Russ – Mohla, (znanego szwajcarskiego medioznawcy, dyrektora Europejskiego Obserwatorium Dziennikarskiego).

Pojęcie „czwartej władzy” istnieje już od dłuższego czasu i zyskuje w wielu państwach coraz większą popularność. Skąd więc wziął się termin czwartej władzy? I dlaczego właśnie mediom przypisuje się to pojęcie?