Jest to książka o pięknie, o tak różnym szczęściu, o cudzie ludzkiej brzydoty. Skierowana do czytelnika, który czuje mocniej i głębiej. Pokazuje, że niepełnosprawność to między innymi dar, lekcja dla człowieka sprawnego. To niepełnosprawni pokazują nam te cuda, których nie widzimy – miłość, optymizm, siłę oraz wiarę w lepszy, piękniejszy świat.

Wszystko o czym pisze autorka bierze się z jej codzienności z jej doświadczeń, z rozmów z ludźmi ale przede wszystkim z przebywania z jej synem. Książka jest apelem o to, by nie postrzegać niepełnosprawności jako czegoś co nas nie dotyczy, bo każdego z nas może to spotkać, wystarczy chwila nieuwagi.

Gilmour podejmuje odważną, eksperymentalną decyzję, pozwalając dziecku na porzucenie nauki w szkole. Stawia jednak warunek, że chłopiec będzie z nim oglądał trzy filmy tygodniowo. Zamierza właśnie w ten sposób zamienić nudną edukację instytucjonalną na domowy system nauki życia.

Książka jest krótka i treściwa. Autorka nie kryje swoich uczuć, chwil zwątpienia, ale i ogromnego szczęścia. Nie znajdziemy tu jednak taniego sentymentalizmu czy ckliwości, pani Porawska jest raczej rzeczowa i konkretna, skupia się głównie na faktach i na obserwacjach. Opowiada o tym, co ją boli czy smuci, ale nie czuje się ofiarą złego losu, raczej, razem z mężem, rzuca mu wyzwanie.

Autor nie upiększa opisywanej rzeczywistości. Nie ucieka od brutalności, od opisów odrzucających zachowań dziecka. Mimo to czytający ma wrażenie, że jest to książka o miłości i bezwarunkowej, pełnej akceptacji. O próbie stworzenia szczęśliwej rodziny na bazie tego, co jest dostępne, nawet jeśli wiąże się to zazwyczaj z masą wyrzeczeń, wysiłkiem i skazaniem na „inność”.

Autorka Sonia Nazario (zdobywczyni Nagrody Pulitzera) wyruszyła śladem honduraskiego chłopca, by opisać jego perypetie w światowym bestsellerze „Podróż Enrique”. Jest to reportaż o podróży dziecka, które postanowiło odszukać pracującą w Stanach Zjednoczonych mamę.