Brzeziński pojawia się w książce na dwóch planach – jako politolog i doradca amerykańskich prezydentów. W tej pierwszej roli jest, przede wszystkim, demaskatorem totalitaryzmu. Lubowski dobrze interpretuje sens refleksji Brzezińskiego: „celem systemów totalitarnych nie jest zamrożenie status quo, ale rewolucja, która nabiera skali i często tempa, w miarę jak reżim utrwala swoją władzę.”

Zadziwiający jest odwrót od fikcji na rzecz dokumentu w świecie, gdzie ponoć rzeczywistość nie istnieje, jak głosi dawna teza Jeana Baudrillarda, a właściwie zaciera się różnica pomiędzy rzeczywistością, a tym, co ją symuluje. Używając metafory filozofa: mapa wyprzedziła terytorium.

Wydawać się może, że córka, nie najlepiej traktowana przez ojca, nie zdoła popełnić gorzko-czarującego dzieła na temat, co tu nie kryć, tyrana. Ale niedaleko pada jabłko od jabłoni. Dobry pisarz potrafi i to. Zatem Erika opisała tatę.

„Niezłomny” powinien zadowolić czytelników różnej maści. Na najbardziej podstawowym, fabularnym poziomie, jest to sprawnie napisana biografia, odsłaniająca kulisy życia świetnie zapowiadającego się sportowca, którego karierę przerwała II wojna światowa. Na lekturze nie zawiodą się miłośnicy historii, którzy znajdą tu wiele interesujących i szczegółowo podanych faktów na temat tego, jak wyglądały działania militarne na Pacyfiku w latach 1941-1945.

Tiziano miał niewątpliwie ogromny dar do opisywania rzeczywistości, wyłapywania detali, zwracania uwagi na to, co ukryte głęboko a nie to tylko, co widoczne gołym okiem. Po mistrzowsku formułował myśli, spostrzeżenia. Był do tego człowiekiem niezwykle oczytanym i inteligentnym, więc dorobek, który po sobie pozostawił, jest kopalnią wiedzy o świecie i to we wszystkich możliwych wymiarach.

„Jaśnie Panicz” to książka z okresu przed „Domosławskim”. Stara szkoła biografistyki, która jednakże znacząco odbiega od pomnikowego obrazowania postaci. Solidna praca, która stara się przedstawić Gombrowicza z krwi i kości. Dobry, zły bohater. Gombrowicz egocentryk, skrajny indywidualista, rzeczowy, bezpośredni, nihilistyczny do bólu. Z drugiej strony Gombrowicz genialny, ponadczasowy, opiekuńczy, świadomy.

Już niebawem – 4 listopada – na rynku ukaże się ciekawa biografia jednego z najbardziej wpływowych polityków ubiegłego wieku – Zbigniewa Brzezińskiego. Książka, oparta na rozmowach z bohaterem, dokumentach i nigdy wcześniej nie publikowanych raportach, pokazuje prawdę o Zbigu, w którego życiorysie nie brak faktów, na których zwolennicy teorii spiskowych mogą budować najbardziej niewiarygodne scenariusze.

Początkowo zastanawiałam się czy Domosławski chce zdyskredytować Kapuścińskiego, by samemu zyskać rozgłos. Po lekturze całości książki jestem mu wdzięczna za to, że starał się pokazać swojego bohatera takim, jakim był, bez patosu, bez klęczek. Przedstawił człowieka o niezwykłym talencie, posiadającego pasję, a jednocześnie pełnego wad, w pewnym sensie podobnego do czytelnika.

Praca Franaszka to niepozbawiona emocji, precyzyjna warsztatowo biografia. Zachwyci nawet najbardziej wybrednego czytelnika. Niebagatelna ilość informacji zawarta w tekście pozostawia po sobie niedosyt oraz listę lektur, nazwisk, pojęć, kontekstów, z którymi należy się zapoznać. Losy poety na tle burzliwego XX wieku to niezwykła lektura, niewątpliwie warta uwagi, stanowiąca wydarzenie literackie tego roku.

Najpierw powinno być kilka zdań o biografii, o książkach, o działalności pedagogicznej. Akapit o życiu w getcie, o kontrowersjach wokół ostatniej drogi Starego Doktora i jego dzieci. Podkreślenie, że Joanna Olczak-Ronikier jako pierwsza podjęła kwestię doświadczeń seksualnych Korczaka i jego przynależności do masonerii. A zrobiła to z niezwykłym taktem i szacunkiem wobec swego bohatera – rzadkość wśród współczesnych biografów.