Na kartach książki Domosławskiego pojawiają się wielkie postaci kultury, krwawi dyktatorzy, rewolucjoniści, bossowie karteli narkotykowych, ale też prości ludzie. Możemy znaleźć tam elementy polemiki Gabriela Garcii Marqueza z Mario Vargasem Llosą, historię relacji Fidela Castro z Ernesto Guevarą, opis powiązań północnoamerykańskich dygnitarzy z Pinochetem, iście hollywoodzką biografię Pablo Escobara, ale również opowieści szeregowych uczestników walk powstańczych czy matek, które utraciły ukochanych synów wskutek „zniknięć”, jakich dokonywały zbrodnicze reżimy

Początkowo zastanawiałam się czy Domosławski chce zdyskredytować Kapuścińskiego, by samemu zyskać rozgłos. Po lekturze całości książki jestem mu wdzięczna za to, że starał się pokazać swojego bohatera takim, jakim był, bez patosu, bez klęczek. Przedstawił człowieka o niezwykłym talencie, posiadającego pasję, a jednocześnie pełnego wad, w pewnym sensie podobnego do czytelnika.

Ofiary narkobiznesu znajdują się nie tylko po stronie uzależnionych, ale także producentów. Bieda, przemoc, strach i śmierć to nieodłączni towarzysze plantatorów marihuany z Meksyku czy górskich plemion uprawiających mak opiumowy w Laosie i Birmie. Brutalna wojna, jaką niektóre państwa, niejednokrotnie pod wpływem nacisków międzynarodowych, wydały narkotykom, przynosi często skutki odwrotne do zamierzonych.

26 stycznia w Bibliotece Narodowej wręczono nagrody miesięcznika „Magazyn Literacki KSIĄŻKI” za KSIĄŻKI MIESIĄCA oraz KSIĄŻKI ROKU. Nagrodę za Wydarzenie Roku otrzymało Wydawnictwo „Świat Książki”, za wydanie książki Artura Domosławskiego „Kapuściński non-fiction”.

Przed publikacją tej książki wielu ludzi wydało na nią wyrok, potępiało ją, pomimo, że często te same osoby jej nie czytały. A jak inaczej można rzetelnie i prawdziwie ocenić publikację, niż tylko ją czytając? Tylko po co, skoro można ją od razu obrzucić błotem i naznaczyć piętnem?

Miało być halo – i jest halo. Dyskusja wcale merytoryczna, wielowątkowa i inspirująca. I dylemat: po co, jak i czy w ogóle mówić o nieobecnym? Jeżeli patrzy na nas z góry, daję głowę, że sam Kapo nie kapuje, o co w tym całym zamieszaniu chodzi.

Książka „Kapuściński non-fiction” jest jedną z najlepszych książek jakie ostatnio czytałem. Autor wykonał solidną dziennikarską (reporterską) robotę i przekazał nam, czytelnikom, rzecz wysoce wartościową. To nie tylko przecież stricte biografia, to w gruncie rzeczy pasjonująca wyprawa przez ówczesną i współczesną Polskę, to także podróż do świata, jaki poznał Ryszard Kapuściński, do ludzi, z którymi przebywał i rozmawiał.

„Każdy czytał inną książkę” – to stwierdzenie Wojciecha Tochmana najtrafniej podsumowuje poświęconą kontrowersyjnej biografii Kapuścińskiego debatę, która odbyła się 16 marca w warszawskim Muzeum Sztuki Nowoczesnej. I jest to chyba jedyne zdanie, pod którym mogliby się podpisać wszyscy uczestnicy dyskusji: redaktor naczelny „Tygodnika Powszechnego” ksiądz Adam Boniecki, pisarka i reportażystka Agata Tuszyńska, pisarz Andrzej Stasiuk i dziennikarz Artur Domosławski.

„Kapuściński non-fiction” to książka potrzebna i ważna. A dyskusje i spory wokół niej dotyczą czegoś więcej niż tylko biografii cesarza reportażu. Chodzi w nich o to, jak traktujemy swoich bohaterów, naszą historię, całą naszą tożsamość. Także o to, czy możemy „tykać” świętości i symbole, czy możemy sobie pozwolić na dystans do nich i do samych siebie. Czy chcemy mieć do czynienia z żywymi ludźmi, czy z naszymi wyobrażeniami o nich.

Instytut Reportażu zaprasza na spotkanie z Arturem Domosławskim, autorem głośnej biografii najsłynniejszego polskiego reportażysty, „Kapuściński non-fiction”. Impreza odbędzie się 16. marca, o godzinie 19.00, w warszawskim Muzeum Sztuki Nowoczesnej (ul. Pańska 3).