Czy potrafiłbyś żyć w sąsiedztwie mordercy swojej rodziny? Czy uciszyłbyś w sobie gniew, uspokoił żądzę zemsty? A jeśli byłbyś zabójcą, który opuszcza więzienie – czy byłbyś w stanie spojrzeć w oczy bliskim swoich ofiar? A może przeszedłbyś obok nich, jakby nic złego nigdy się nie wydarzyło?
Ludzie, z którymi rozmawia Hatzfeld to zwykli obywatele, prowadzący zwyczajne życie. Ich opowieści kontrastują niekiedy ze spokojną, leniwą scenerią rwandyjskich miasteczek. Jest to bowiem spokój pozorny, wynikający częściowo z bezsilności. Tak naprawdę nikt nie zapomniał tu o tym, że prawdopodobnie żyje w sąsiedztwie morderców swoich rodzin.
Afrykańczycy – pozostawieni samym sobie po długoletnim okresie kolonialnym, bez żadnych tradycji demokratycznych – radzą sobie z wszechobecną biedą i chaosem w jedyny znany sposób – wprowadzając w kolejnych państwach kolejnych dyktatorów. Po kilku, kilkunastu lub kilkudziesięciu latach, stary, zły dyktator zastąpiony zostaje nowym, „dobrym”, który po kilku, kilkunastu lub kilkudziesięciu latach staje się jeszcze gorszy niż obalony poprzednik
Książkę czyta się jednym tchem. Oprócz opisów niezwykłych przygód globtrotera i cudów afrykańskiej przyrody Czytelnicy znajdą w niej bogaty opis życia mieszkańców Czarnego Lądu, wnikliwą krytykę polityki kolonialnej oraz spostrzeżenia, które wydają się niezwykle aktualne również w odniesieniu do Afryki współczesnej.
Książka Micheli Wrong stanowi dziennikarski zapis wydarzeń ostatnich stu kilkudziesięciu lat, wzbogacony wywiadami z erytrejskimi wojownikami i politykami oraz opowieściami o zwykłym życiu mieszkańców regionu, którzy coraz częściej – ku niezmiernemu zdziwieniu i niedowierzaniu autorki – wypowiadają twierdzenie, iż lepiej żyło się im za „czasów włoskich”.
Bierność świata podczas szaleństwa rozpętanego w Ruandzie 15 lat temu jest blizną na jego sumieniu. Jednak nawet w tamtych warunkach znaleźli się ludzie, którzy potrafi stawić czoło złu – tacy jak autor ,,An Ordinary Man”, Paul Rusesabagina, który ocalił 1268 osób.
Klaus zabrał mnie ze sobą w podróż, którą główny bohater jego książki odbył w cztery lata. John Ekow Ampan wyruszył ze swojej Afryki na odległy kontynent, który przez czarnoskórych uważany jest za raj. Zostawił wszystko, co miał najcenniejszego, byle tylko dotrzeć do tej krainy miodem i mlekiem płynącej.
Czasownik “polecać” niezbyt pasuje w odniesieniu do “Afrykańskiej odysei”. O wiele wymowniejsze jest słowo “zalecać”. Książkę tak wstrząsającą, miejscami okrutną, a jednocześnie pisaną z sercem, Europejczyk powinien przeczytać. A potem przemyśleć.
Wkrótce ukaże się, nakładem wydawnictwa National Geographic, najnowsza książka Beaty Pawlikowskiej, Blondynka na Czarnym Lądzie. Autorka, znana podróżniczka, pisarka i reporterka, opisuje tym razem przygody, jakie przeżyła podróżując po Afryce. Pierwszy rozdział książki udostępniony został na stronie internetowej Beaty Pawlikowskiej: Blondynka na Czarnym Lądzie – Rozdział 1, Lew w namiocie.
Zbrodnie przeciwko ludzkości? Gdzie jest ludzkość? Kto to ludzkość? Ty? Ja? Spotkałeś się z jakąkolwiek zbrodnią przeciwko sobie? Nie, to tylko milion mieszkańców Rwandy – ot co… Ludobójstwo? To bułka z masłem. Kto by zawracał sobie tym głowę?
