Afganka nie może sama wychodzić z domu, zawsze powinna mieć towarzystwo, nawet gdy idzie na targ mieszczący się kilka ulic dalej. Może za to przebywać z innymi kobietami w ogrodzie i specjalnie wydzielonym miejscu, do którego mężczyźni nie mają wstępu. Tam we własnym gronie jedzą, piją herbatę, rozmawiają i bawią się z dziećmi. To ich azyl i miejsce wytchnienia od męża, teścia, szwagra – pana i władcy.

Książka ta to wspomnienia starszego bosmana, Marcusa Lutrella, który w 1999 roku wstąpił do marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, Morze, Powietrze, Ląd (z angielskiego skrótu SEAL pochodzi też potoczna nazwa tej formacji: Foka, której używają też jej członkowie). Znaczną część opowieści pisanej przy wydatnej pomocy Patricka Robinsona (autora bestsellerowych powieści o amerykańskiej piechocie morskiej) stanowi szczegółowy, wręcz drobiazgowy niczym instruktaż opis dochodzenia do ogromnej sprawności, wytrwałości, hartu i sprawności bojowej kandydatów na członków tej elitarnej i wyjątkowej wśród amerykanskiej armii jednostki.

Kobiety nadal, pomimo niedawnego upadku talibów, nie mogą przebywać w miejscach publicznych same, a kiedy wychodzą – głównie na zakupy – obowiązkowo noszą burki. Burka nie ma nic do powiedzenia, jest przedmiotem wykonującym polecenia patriarchy. A kiedy odzywają się w niej ludzkie uczucia, należy ją ukarać. Albo zabić.

5. lutego w Galerii Azjatyckiej Muzeum Azji i Pacyfiku w Warzawie, odbędzie się spotkanie z Tomaszem Kamińskim, połączone z promocją książki „Afganistan. Parła nist”.