Autorka ukazuje niełatwą egzystencję w bardzo niespokojnych czasach i wprowadza czytelnika w swój największy życiowy koszmar, czasy rządów talibów. To wtedy przed kobietami zamknęły się bramy uniwersytetów, to wtedy zakazano im wykonywania pracy zawodowej, wychodzenia samotnie na ulicę, uwięziono w burkach. To wtedy dramatycznie wzrosła śmiertelność kobiet, ponieważ nie wolno im było wykonywać także zawodu lekarza, a mężczyznom nie pozwalano ich leczyć. Zaklęty krąg śmierci, przemocy i smutku zacieśniał się coraz bardziej wokół autorki i wszystkich Afganek, a dławiąca bezsilność odbierała resztki nadziei.

Szokuje zwłaszcza opis egzystencji żołnierzy niemieckich w bazie Marmala, gdzie panowie siedzą w bazach, segregują śmieci, piją piwo, spędzają czas w kawiarniach i restauracjach, inkasując 110 Euro za dzień spędzony na „wojnie”. Zaś w sobotni wieczór w niemieckiej bazie jest jak na Costa del Sol w Hiszpanii – stwierdza obrazowo Piotr Langenfeld. Nie lepsi są wąsaci Włosi, którzy leniwie snują się miedzy hangarami w swojej bazie.

Poprzez wnikliwą analizę stosunków panujących w Afganistanie, religijności i ducha jego mieszkańców, autor sprawił, że odbiorca, który wyruszył z nim w podróż, na końcu książki nieco inaczej spogląda na ten rejon świata. Jagielski patrząc z perspektywy Europejczyka, starał się okazywać swoim rozmówcom szacunek, przybliżyć życie nie tylko wojownika, ale także przeciętnego mieszkańca stolicy. Książka to wnikliwa analiza ich życia, próba wniknięcia w ich wrażliwość.

Aktywność wynikająca z uporu, konsekwencji, a przede wszystkim niezgody na otaczającą ją rzeczywistość, zaprowadziła krawcową z Kabulu do Waszyngtonu, dokąd została zaproszona przez Condoleezę Rice. Historia opowiedziana przez Gayle Tzemach Lemmon pokazuje, że nawet w tak trudnych okolicznościach można osiągnąć sukces. Wartość tej opowieści tkwi właśnie w ukazaniu odmiennego obrazu kobiet zależnych od władzy talibów.

Opowieść Nadżwy i Omara pozwala zajrzeć nam pod powłokę rzeczywistości kulturowo obcej, poznać porządek społeczny, zwyczaje i sytuację polityczną krajów takich jak Syria, Arabia Saudyjska, Pakistan, Sudan czy Afganistan. Trudno podejść mi do tych spraw bez emocji, ja w każdym razie czuję się po lekturze tej książki jeszcze mocniej i bardziej dzieckiem „Zachodu”.

Dla mnie wyprawa w głąb tego przerażającego świata terrorystów i oglądanie ich z pozycji osób tak długi czas kompletnie niczego nieświadomych, tak niemal dziecinnie ufających swemu mężowi i ojcu, okazała się bardzo interesująca i pouczająca. Warto przeczytać tę książkę wcale nie dlatego, że Bin Laden po śmierci znowu stał się modnym tematem, ale po prostu po to, żeby rozszerzyć swój świat i swoją możliwość pojmowania o to wszystko, co działo się w jego najbliższym otoczeniu i zobaczyć jego prawdziwą twarz, której często nie chcieli widzieć nawet jego najbliżsi.

Relacji o inwazji wojsk radzieckich w Afganistanie towarzyszy dość szczegółowy, ale napisany przystępnym językiem rys historyczny wojen toczonych na terenie Afganistanu na przestrzeni wieków, ale także skomplikowane dzieje polityki i sytuacji wewnętrznej tego dużego kraju, gdzie dominuje system plemienny, a zmiana władzy następuje najczęściej na drodze zabójstwa przeciwnika politycznego rządzącego aktualnie państwem. Feifer nie ogranicza się jedynie do okresu radzieckiej interwencji – pisze też o wkroczeniu na teren Afganistanu Stanów Zjednoczonych po pamiętnym ataku z 11 września 2001 roku.

Afganistan ma wiele twarzy. Czas przeorał jego dzieje wieloma bombami, pociskami, obcymi wojskami. Afgańskie twarze mają wiele oblicz. Tamtejsi ludzie walczą o wolność od niepamiętnych czasów. Wojciech Jagielski spisał co widział. Modlitwa o deszcz to wierny portret człowieka żyjącego w niepewności i nadziei. To portret Afgańczyka spotkanego w drodze i całego Afganistanu.

O tym, że w życiu musimy kierować się tym, co według nas słuszne i właściwe, przekonuje nas pochodząca z Afganistanu Malalai, bohaterka książki Mariam Notten i Ericki Fischer „Wybrałam wolność”. Pomimo wstrząsających losów udało się jej zachować godność i żyć zgodnie z własnymi przekonaniami. Jej historia jest przykładem bohaterskiej odwagi, otwarcia się na inne kultury i dowodem na to, że wolność jest w zasięgu ręki, trzeba tylko się na nią zdecydować i obrać właściwy kierunek. Jednocześnie pokazuje, że kobiety żyjące w krajach arabskich powinny mieć prawo do decydowania o tym, jak mają żyć, co mają robić i kogo kochać.

Afganka nie może sama wychodzić z domu, zawsze powinna mieć towarzystwo, nawet gdy idzie na targ mieszczący się kilka ulic dalej. Może za to przebywać z innymi kobietami w ogrodzie i specjalnie wydzielonym miejscu, do którego mężczyźni nie mają wstępu. Tam we własnym gronie jedzą, piją herbatę, rozmawiają i bawią się z dziećmi. To ich azyl i miejsce wytchnienia od męża, teścia, szwagra – pana i władcy.