„Podróż, to coś więcej niż przemieszczanie się z miejsca na miejsce …”

Postanowiłam przejść trasą, którą spacerował co rano Ryszard Kapuściński.  Ja – czytelniczka jego utworów.  Stąpałam po jego śladach.  Patrzyłam na to, co on widział.  Możliwe, że nawet spotkałam ludzi, których i on spotykał…

Ścieżka Ryszarda Kapuścińskiego została otwarta 24 czerwca bieżącego roku. Inspirację do jej utworzenia stanowiła lektura tekstu odnalezionego zaraz po jego śmierci.  „Spacer poranny” powstał prawdopodobnie wiosną 1996 roku. Znalazły się w nim przemyślenia Kapuścińskiego z obserwacji  okolicy, która była bardzo mu bliska od wielu lat, okolicy po której codziennie spacerował. Swoją wędrówkę rozpoczynał od ulicy Prokuratorskiej, skręcał w Wawelską i dalej szedł na Pole Mokotowskie.

Początek trasy jest bardzo dobrze widoczny. Zaczyna się przy skrzyżowaniu Al. Niepodległości z ul. Wawelską. Na zamontowanych słupkach znajduje się informacja o Ryszardzie Kapuścińskim i o samej  ścieżce w języku polskim, angielskim i napisana pismem Braille’a (dobrze, że pomyślano i o osobach niewidomych). Jest jej plan, a także oś czasu, na której umieszczono publikacje polskiego reportażysty. Po drodze mijam ocalałe fińskie domki, które jednak nie oparły się upływowi czasu. W jednym z nich, tym, znajdującym się bliżej ścieżki, zaraz po wojnie mieszkał Kapuściński. Są plany, aby stworzyć w nim muzeum. W parku można przysiąść na ustawionych gdzieniegdzie ławeczkach lub przystrzyżonej trawie i w cieniu jabłoni ( leżące obok trochę zdziczałe owoce kuszą zapachem), orzecha włoskiego czy innego drzewa posłuchać śpiewu ptaków. Na konarze jednego ślimak skrył się przed słońcem w zagłębieniu kory i schował głęboko w skorupce. Jedynie od czasu do czasu wystawiał z zaciekawieniem różki.

Spotykam też spacerowiczów i rowerzystów.  Niektórzy widząc,  że robię zdjęcia  zatrzymują się w tym samym miejscu  i … czytają myśli wypisane na białych płytach i szklanych tablicach. Oglądają fotografie z podróży pisarza.  Popatrzmy na nie: twarze dzieci i dorosłych z różnych kontynentów. Na pierwszy rzut oka różne, a jednak mają coś wspólnego. Pokazują codzienne życie. Smutne i wesołe chwile zatrzymane w kadrze.  Tak wiele można się z nich dowiedzieć.

Idę dale i widzę, że …się zgubiłam. To się stało przy jeziorku. Nie wiedziałam, w którą stronę skręcić.  Nikt z licznie zgromadzonych tu osób (w różnym wieku) opalających się i odpoczywających nad wodą lub spacerujących, nie potrafił mi pomóc. W ogóle nie wiedzieli o jakiej ja ścieżce mówię. Przyznam, że mocno mnie to zaskoczyło. To zdziwienie malujące się na ich twarzach  i odpowiedzi: „kto?”, „co takiego?”, „jaka ścieżka?” czy ” jestem tu codziennie, ale…nie wiem”. Hmmm…

Co było robić. Ruszyłam przed siebie  kierując się w stronę biblioteki z nadzieją, że uda mi się wejść na właściwą ścieżkę. Jeszcze szłam  kilkadziesiąt metrów wśród drzew, ale ją odnalazłam. Usiadłam na parkowej ławeczce  i wpatrując  się w odbijające się w wodzie drzewa   zamyśliłam się nad wszystkim co tu zobaczyłam.  I doszłam do wniosku, że to dobra droga i często należy ją przemierzać. Bo przybliża postać i twórczość  Ryszarda Kapuścińskiego. Przeszłam 2 kilometry (tyle ma Ścieżka Ryszarda Kapuścińskiego) zupełnie nie czując zmęczenia.  Spacer zakończyłam przy  Bibliotece Narodowej, gdzie w stopniach umieszczono tytuły książek pisarza.

Jeszcze tu powrócę, aby posłuchać jego myśli.