Wiele lat upłynęło od momentu, w którym Bob Woodward do spółki z Carlem Bersteinem odkrył i opisał aferę Watergate. W tym czasie Woodward przeistoczył się z wojującego reportera śledczego w nadwornego dziennikarza Białego Domu. Zmiana ta nie wyszła na dobre ani jemu, ani – co ważniejsze – czytelnikom.

Pomijając fakt, że „Plan ataku” jest książką nudną, w której opisy psychologiczne osób odpowiedzialnych za najważniejsze decyzje polityczne początku naszego tysiąclecia zredukowane zostały do stwierdzeń typu: „jego mowa ciała zdradzała, że nie do końca zgadza się z przedstawionymi wnioskami”, autor pomija w niej sprawy najistotniejsze, najbardziej kontrowersyjne i wywołujące najgorętsze sprzeciwy światowej opinii publicznej. Co więcej, Woodward przechodzi także do porządku dziennego nad wydarzeniami, które powinny stać się obiektem wnikliwych badań dziennikarskich, jak na przykład nad faktem pokazania ambasadorowi Arabii Saudyjskiej w USA tajnych planów wojennych, opatrzonych klauzulą kategorycznie zabraniającą ujawnienia ich jakiejkolwiek osobie nie będącej obywatelem Stanów Zjednoczonych.

Autor nie pisze nic o wielomiliardowych kontraktach najemników walczących w Iraku, nie wspomina słowem o zewnętrznych firmach „obsługujących” wojnę, nie informuje o kontroli ponadnarodowych korporacji nad bogactwami naturalnymi tego kraju.

Woodward pochyla natomiast głowę nad zatroskanym Bushem, który – jak głosi podpis pod zdjęciem opublikowanym w angielskim wydaniu książki – „Odchodzi w samotności po podpisaniu rozkazu ataku”…

Fakt, iż autor był przesłuchiwany przez komisje śledcze badające zasadność amerykańsko – brytyjskiego ataku na Irak nie świadczy wcale o tym, iż ukazał on w książce to, co powinno się tam znaleźć. Niestety, więcej jest w niej przemilczeń, niż odkrywania prawdy.

Dziś, kiedy wiemy już prawie wszystko o wojnie w Iraku, spokojnie możemy sobie tę książkę podarować.

Ten utwór jest dostępny na
licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 2.5 Polska