Wszystkie teksty znakomicie się czyta, życiowe historie wciągają, budzą oburzenie lub bawią, a każda z nich pokazuje jakiś mało znany wycinek peerelowskiej rzeczywistości – zabitą dechami prowincję, dom małego dziecka, turnus wczasowy, warszawski pigalak. Dla mnie było to uzupełnienie własnych wspomnień o tamtych latach, dla młodszych będzie to zetknięcie się z obliczem PRL-u, którego nie znajdą w podręcznikach historii.

Ci, którzy nie potrafią wspiąć się na drzewo, udowadniając tym swoją sprawność fizyczną, stają się bezużyteczni – do odstrzału. Noszący okulary – symbol intelektualistów – do odstrzału. Związani z poprzednim rządem funkcjonariusze – zdrajcy i kolaboranci – do odstrzału. Obywatele nie posiadający czystej krwi khmerskiej – do odstrzału…

Jan Twardowski uważał się za brzydkiego mężczyznę, chciał mieć przy sobie kogoś, kto będzie mówił do niego „Janku”, potrzebował pochlebstw i potwierdzenia swojego talentu, mimo że przez dziesięciolecia był najchętniej czytanym polskim poetą. Przyjaźnił się z kobietami i miał przybrane wnuczki. Z rodziną spotykał się na pogrzebach i ślubach, studentom teologii tłumaczył: „Bóg jest całkiem inny”, zawsze nosił ze sobą ortalionową torbę z fioletowymi uszami. Pod koniec życia był smutny.

Siłą książki Avey’a jest bez wątpienia jej język. Prosty, mocny i jasny, pozbawiony wyszukanych ornamentów, bo w samej swojej treści zawiera ogromny ładunek emocji, które udzielają się czytelnikowi jak podczas relacji zdarzeń „na gorąco”. Wrażenie bliskości autor tworzy też poprzez bezpośrednie zwroty do odbiorcy, któremu poleca coś sobie wyobrazić czy przypomnieć. Prostota stylu może momentami wydawać się pretensjonalna, jednak trafia wprost do wyobraźni i emocji czytelnika, który nie może się od tekstu oderwać.

„Szturmując niebo” to historia o życiu Rebii Kadir – ujgurskiej aktywistki politycznej i znanej businesswoman, która została aresztowana przez chińskie władze za głoszone poglądy. Głodzona, torturowana i prześladowana kobieta po ośmiu latach wychodzi z więzienia i opowiada o swoich losach.

Plastyczny język Pauliny Wilk sprawia, że czytelnik pędzi przez miasta i prowincje Indii, słyszy kakofonię dźwięków, czuje różnorodność zapachów (od fetoru po rozmaite wonie unoszące się nad miejskim targowiskiem), otacza go feeria kolorów, potyka się o umierających żebraków, rozdaje jałmużnę wyciągającemu dłoń dziecku, by zagłuszyć w sobie poczucie współodpowiedzialności za jego los. Odbiorcę tekstu otacza marazm i brak nadziei na lepsze jutro, pokrzykiwanie handlarzy oraz pędzący do przodu świat klasy średniej

Zapaleni muzycy próbowali tworzyć własne kapele, a marzący o karierze artystycznej wizjonerzy napisali nawet sztukę, którą udało im się przedstawić okolicznym mieszkańcom. Gdy zbankrutowali, pokornie wycofali się w cień, prowadząc spokojne życie, podobne do reszty mieszkańców prowincji. Od czasu do czasu szarą monotonię ich codzienności rozbija dramat nieszczęśliwych, ciężarnych panien i wieść o mordzie dokonanym na zgwałconej uczennicy.

Ciemność, która spowija północną część półwyspu koreańskiego, jest również metaforyczna. O tym kraju wciąż niewiele wiadomo. Zagraniczni dziennikarze i turyści są wpuszczani tylko do najbardziej reprezentatywnych części stolicy – Pjongjangu. Ale i tam stale towarzyszą im „opiekunowie”, którzy gorliwie dbają, by ich podopieczni nie zobaczyli zbyt wiele. I by to, co ujrzą, nie podważało propagandowego wizerunku socjalistycznego raju.