“W cieniu świętej księgi” to zapis szczegółowego, żmudnego i prowadzonego z najwyższą starannością śledztwa dziennikarskiego, a przy tym opis pracy nad filmem dokumentalnym poświęconym powiązaniom międzynarodowych koncernów z Turkmenbaszą. To także studium dyktatury i głos przeciwko łamaniu praw człowieka. Równocześnie książkę tę można czytać niemal jak powieść przygodową.

1 marca ukazała się biografia Ryszarda Kapuścińskiego, autorstwa Artura Domosławskiego. “Kapuściński non-fiction”, bo taki nosi tytuł ta książka o wielkim polskim reporterze i dziennikarzu, autorze m.in. “Cesarza”, “Wojny futbolowej” i “Imperium”, to publikacja, która pokazuje Ryszarda Kapuścińskiego od strony intymnej, nieznanej dotychczas czytelnikowi. Pokazuje, kim był na co dzień, jakich trudnych wyborów w życiu musiał dokonywać oraz odsłania nieznane dotąd fakty z jego życia.

Jacek Hugo-Bader opowiada historie ludzi mieszkających w kraju, gdzie przez wieki tępiono wszelki indywidualizm. Często są to ludzie wybitni – naukowcy, nobliści, uczeni – nazwiska dobrze znane całemu światu. Kałasznikow, Landau, Kapica, Tierieszkowa. Reporter odnalazł ich, spotkał się z nimi i porozmawiał.

Książka z gatunku dziennikarstwa śledczego, świetnie napisana – czyta się ją jak powieść sensacyjną. Problematyka genetycznie modyfikowanych upraw i żywności jest przedstawiona przez autorkę na tle długiej i bogatej w skandale historii firmy Monsanto. Marie-Monique Robin rozpoczęła swoje śledztwo od wirtualnych poszukiwań w Internecie, jednak z dziennikarską rzetelnością podążyła tropem kolejnych odkryć w podróż jak najbardziej realną: do USA i Kanady, do Indii i Ameryki Południowej a także do krajów europejskich.

Reportaże zebrane w tomie „20 lat nowej Polski w reportażach według Mariusza Szczygła” opowiadają o poszukiwaniu swojego miejsca w nowej, nieznanej, rzeczywistości. Bohaterzy kolejnych opowieści, pozostawieni nagle bez moralnego wsparcia, szukają sami, na własną rękę, sposobu na przeżycie. Co najsmutniejsze – w wielu przypadkach, zarówno w książce, jak i w rzeczywistości – właśnie sposobu na przeżycie, a nie na życie.

Czy potrafiłbyś żyć w sąsiedztwie mordercy swojej rodziny? Czy uciszyłbyś w sobie gniew, uspokoił żądzę zemsty? A jeśli byłbyś zabójcą, który opuszcza więzienie – czy byłbyś w stanie spojrzeć w oczy bliskim swoich ofiar? A może przeszedłbyś obok nich, jakby nic złego nigdy się nie wydarzyło?

Już pierwsze rozdziały książki nie pozostawiają złudzeń – to nie sielanka. Wyruszając z całkiem jeszcze „ludzkiej” Moskwy, wkraczamy w świat pełen pijaków, narkomanów, prostytutek… Hugo-Bader bez cienia zażenowania opisuje wszelkie patologie. Szybko okazuje się, że stanowią one smutną, rosyjską codzienność.