Hanna Krall należy do grona najchętniej czytanych dziś rodzimych autorów zarówno w skali kraju, jak i świata – pisał o niej ponad dziesięć lat temu Wiesław Kot, ale myślę, że można przytoczyć jego słowa spokojnie również w 2011 roku. „Jeśli Kapuściński był cesarzem reportażu, to Hanna Krall jest jego cesarzową” – uważa Teresa Torańska. W plebiscycie „Press” na dziesięciu Największych Polskich Dziennikarzy XX wieku była jedyną kobietą.

Szczygieł zwraca uwagę, że reporter powinien pisać tak, żeby nie szkodzić swoim bohaterom, choć powinni oni wiedzieć, co ich czeka i na co się narażają, przekazując swoją historię reporterowi. Jednak za przekazane przez nich informacje odpowiada reporter i to on powinien zrobić wszystko, aby np. zakamuflować bohatera, jeśli napisany reportaż mógłby mu zaszkodzić. Szczygieł ma na to sposób.

Obok twórczości Wojciecha Tochmana nie da się przejść obojętnie. Autor w każdym swoim reportażu odwołuje się do emocji czytelnika, prowokuje do analiz, stawiania sobie pytań i odpowiadania na nie. Jak bym postąpił? Czy to się może powtórzyć? Czy mnie może to spotkać? Twórczość Tochmana albo przyciąga i pochłania albo odrzuca czytelnika. Sam reporter ma tego świadomość i ma też teorię, dlaczego wielu ludzi nie chce go czytać.

„O każdej drodze lubię myśleć, że jest ona drogą bez końca, że biegnie dookoła świata.” (Ryszard Kapuściński)

Postanowiłam przejść trasą, którą spacerował co rano Ryszard Kapuściński. Ja – czytelniczka jego utworów. Stąpałam po jego śladach. Patrzyłam na to, co on widział. Możliwe, że nawet spotkałam ludzi, których i on spotykał…

Film Alexa Gibneya poświęcony osobie Huntera S. Thompsona tylko w nieznacznym stopniu rozszerza wiedzę o jedynym w swoim rodzaju amerykańskim reporterze. Powinno zabronić się oglądania go tym, którzy nie przeczytali żadnej książki twórcy gonzo i czekają jedynie na pojawienie się na ekranie Johnny Deppa.

Jeśli chcecie się dowiedzieć, jak patrzył na dziennikarstwo Ryszard Kapuściński, czym według niego jest ta profesja, co to znaczy być prawdziwym dziennikarzem, to zapraszam do lektury tego artykułu.

Ostatnia część tekstu, zawierającego streszczenie krytyki mediów według Noama Chomsky’ego, na podstawie książki „Manufacturing Consent”. Omówienie wpływu sojuszów politycznych na sposób przekazywania informacji o podobnych wydarzeniach, w zależności od miejsca i politycznych uwarunkowań tych zdarzeń.

W pierwszej części tekstu starałem się przedstawić ramy, w jakich umieszczony jest – zaproponowany przez Chomsky’ego i Hermana w książce Manufacurting Consent – model propagandy. Propagandy, czyli takiego działania mediów, w którym na pierwszym miejscu nie jest pokazywanie prawdy, lecz wpływanie na realizację interesu wąskich grup (zazwyczaj ściśle związanych ze strukturą właścicielską mediów). Według autorów [...]

Pierwszy fragment trzyczęściowego tekstu, zawierającego streszczenie krytyki mediów według Noama Chomsky’ego, na podstawie książki „Manufacturing Consent”. Omówienie „modelu propagandy”, zastosowanie go do opisu amerykańskich mediów i propozycje zmiany ich sposobu funkcjonowania. Krytyka propagandy medialnej w służbie korporacyjnych właścicieli i reklamodawców.