Pod koniec kwietnia 1986 roku światem wstrząsnęła informacja o wybuchu w elektrowni atomowej w okolicach Czarnobyla. Do opinii publicznej docierały sprzeczne informacje, w jednych krajach siano panikę, w innych uspokajano. Tak naprawdę bardzo niewiele było jednak wiadomo o samej katastrofie i sytuacji tam na miejscu. Powód był prosty, miejsce wybuchu znajdowało się w ZSRR, za żelazną kurtyną.

Mimo nie najsympatyczniej kojarzącego się tytułu, książka Krzysztofa Raua jest niezwykle pogodną, napisaną barwnym, potoczystym, by nie powiedzieć gawędziarskim językiem, ot, piękną polszczyzną po prostu, co nie jest takie powszechne wśród współczesnych autorów.

Dla zdecydowanej większości ludzi najważniejszym zmysłem, przekazującym informacje o otaczającym świecie, jest wzrok. Czasem jednak zdarzają się osoby, dla których inny zmysł bywa równie, o ile nie bardziej istotny. Dla Dawida Rosenbauma jest to niewątpliwie powonienie. Oczywiście, zapachy nierzadko wiążą się z doznaniami wzrokowymi czy smakowymi, nie mniej to one są tu zdecydowanie najważniejsze. Wachlarz woni jest pewnie równie bogaty jak feeria barw, a może i bogatszy, tylko przeciętny człowiek zwykle ledwie je rejestruje gdzieś na skraju swej świadomości.

Czy można napisać o kimś książkę używając tylko i wyłącznie cytatów z wypowiedzi tego kogoś? Trudne zadanie. Każdy człowiek jest osobą szczególną, oryginalną i niepowtarzalną. Nawet gdy zna się tego człowieka osobiście trudno jest go przedstawić tak, aby dać jego pełen obraz

Na kartach książki Domosławskiego pojawiają się wielkie postaci kultury, krwawi dyktatorzy, rewolucjoniści, bossowie karteli narkotykowych, ale też prości ludzie. Możemy znaleźć tam elementy polemiki Gabriela Garcii Marqueza z Mario Vargasem Llosą, historię relacji Fidela Castro z Ernesto Guevarą, opis powiązań północnoamerykańskich dygnitarzy z Pinochetem, iście hollywoodzką biografię Pablo Escobara, ale również opowieści szeregowych uczestników walk powstańczych czy matek, które utraciły ukochanych synów wskutek „zniknięć”, jakich dokonywały zbrodnicze reżimy

Na Kołymie reporter spotyka postaci reprezentujące różne grupy etniczne, profesje oraz środowiska – między innymi: bajecznie bogatych oligarchów, myśliwych, drobnych poszukiwaczy złota, szamanów, kryminalistów i byłych zesłańców. Bader posiada niebywały dar bratania się z wszystkimi napotkanymi ludźmi. Potrafi słuchać, co sprawia, że rozmówcy chętnie się przed nim otwierają. Potrafi też pić, ponieważ bez wódki ciężko się rozmawia z obywatelami Rosji, bez względu na to, czy są to etniczni Rosjanie czy reprezentanci autochtonicznych plemion syberyjskich.

Tbilisi to w książce enklawa zakaukaskiej próżności, stanu ducha, który każe nowoczesnemu Gruzinowi za wszelką cenę dążyć do społecznej gloryfikacji. Do hedonizmu, w którym brak refleksji na temat przeszłości, bo liczy się wyłącznie narkotyczna teraźniejszość. Wszystko wokół, wojna nawet w Osetii Południowej, z której przemykają tylko reporterskie depesze to abstrakcyjne zdarzenia zagłuszane przez muzykę puszczaną z iPoda.

Polski reporter podróżując bezdrożami azjatyckiej części Rosji, próbuje poznać i opisać człowieka, który decyduje się żyć na „Wyspie Kołyma”. W miejscu na wskroś nieprzyjaznym – nie tylko ze względu na warunki klimatyczne, ale także biedę, infrastrukturę, postsowiecką mentalność urzędników i współobywateli. Powodów, aby zrezygnować i wyjechać z tego miejsca na zawsze jest naprawdę wiele.

„Piętnaście dni w pustkowiu” to interesujący portret peryferii kolonizowanej Ameryki XIX-go wieku. To szkic granicy, która dzieliła dwa porządki: cywilizację białych osadników i świat kultur indiańskich. Linia ta wyznaczała również przestrzeń nieuchronnego konfliktu pomiędzy dwoma sposobami życia oraz rozumienia rzeczywistości.

Joanna Żebrowska w sposób niezwykły – raz bulwersujący, innym razem komiczny – oddaje rzeczywistość dziennikarzy pism brukowych. Ukazuje ich codzienność, obnaża mechanizmy rządzące w tego rodzaju czasopismach. Zabiera nas w samo serce firmy, która na co dzień zajmuje się kreowaniem rzeczywistości, po to, by czytelnik każdego poranka mógł poczytać fascynujące, choć całkowicie wyssane z palca wiadomości.