Autorka ukazuje niełatwą egzystencję w bardzo niespokojnych czasach i wprowadza czytelnika w swój największy życiowy koszmar, czasy rządów talibów. To wtedy przed kobietami zamknęły się bramy uniwersytetów, to wtedy zakazano im wykonywania pracy zawodowej, wychodzenia samotnie na ulicę, uwięziono w burkach. To wtedy dramatycznie wzrosła śmiertelność kobiet, ponieważ nie wolno im było wykonywać także zawodu lekarza, a mężczyznom nie pozwalano ich leczyć. Zaklęty krąg śmierci, przemocy i smutku zacieśniał się coraz bardziej wokół autorki i wszystkich Afganek, a dławiąca bezsilność odbierała resztki nadziei.

„Gasnące ognie” Antoniego Ferdynanda Ossendowskiego to opis podróży po Palestynie, Syrii i Mezopotamii. Autor zabiera nas ze sobą w zakątki światowych religii monoteistycznych. Opowiada nam w czasie wędrówki legendy i mity starożytnych cywilizacji.

Byli z Florencji, z miasta renesansu, kolebki humanizmu. On zmarł pierwszy, zmagał się z nowotworem. Ona zmarła dwa lata po nim, również walczyła z wyniszczającym rakiem.

Czytelnictwo w tym wielomilionowym kraju to przywilej dostępny dla wybranych. Gazeta lub wolumin to sacrum. Być czytelnikiem znaczy należeć do elitarnego klubu. Ciekawy i niezwykły obraz w kontekście zdewaluowanej zachodniej kultury słowa.

27 maja 1942 roku, dwóch młodych ludzi dokonało zamachu na znienawidzonego niemieckiego protektora Czech i Moraw Reinharda Heydricha. Zamachu pozornie nieudanego, a jednak zakończonego niespodziewanym sukcesem, odważnego, niemal brawurowego. Laurent Binet, po wielu latach postanowił zmierzyć się z tą historią, przybliżyć czytelnikowi to dramatyczne wydarzenie, a także całą jego genezę, otoczkę i konsekwencje.

Brzeziński pojawia się w książce na dwóch planach – jako politolog i doradca amerykańskich prezydentów. W tej pierwszej roli jest, przede wszystkim, demaskatorem totalitaryzmu. Lubowski dobrze interpretuje sens refleksji Brzezińskiego: „celem systemów totalitarnych nie jest zamrożenie status quo, ale rewolucja, która nabiera skali i często tempa, w miarę jak reżim utrwala swoją władzę.”

Marek Kamiński jest znany przede wszystkim jako wielki polski polarnik, zdobywca dwóch biegunów w jednym roku, człowiek, który odważył się także na ich zdobywanie wraz z niepełnosprawnym Jaśkiem Melą. Opinia publiczna mniej wie o innych jego wyczynach, na przykład o przebyciu australijskiej pustyni Gibsona czy kajakowych wyprawach korytem Wisły. Książka pod tytułem „Wyprawa” nie opowiada jednak o żadnej konkretnej wyprawie i jej trudach, ale o czymś więcej, o tym, jak skutecznie osiągać cele, jak znosić porażki, jak marzyć i realizować swoje marzenia.

Książka Millera daje nam nie tylko obraz – stosując nomenklaturę Kapuścińskiego – autora tekstów, ale również portret człowieka, który widział w życiu bardzo dużo, tyle, ile niewielu miało okazję zobaczyć. Był świadkiem i częściowo uczestnikiem kluczowych dla XX wieku wydarzeń historycznych, i to nie dwóch czy trzech, ale kilkudziesięciu czy może nawet kilkuset. Poznał mnóstwo wybitnych postaci – i tych złych, i tych dobrych.

Same tytuły ówczesnych gazet to również niezwykłe spektrum umiejętności językowych ówczesnych redaktorów: „Ile bułki zmieści się w pasztecie?”, „Cały przyrost zatrudnienia pokryty został kobietami”, „Księżniczka okazała się pawianem”…

Zastanawiałeś się kiedyś jak to jest poświęcić swoje życie dla ideologii, religii, kraju? Czy byłbyś skłonny popełnić samobójstwo zabierając przy tym kilka, czy kilkadziesiąt osób? Skąd biorą się ludzie którzy to robią? Dlaczego się na to decydują? Co dzieje się w głowach ludzi którzy decydują się zdetonować bombę przypiętą do ciała w tłumie ludzi?