Książka Millera daje nam nie tylko obraz – stosując nomenklaturę Kapuścińskiego – autora tekstów, ale również portret człowieka, który widział w życiu bardzo dużo, tyle, ile niewielu miało okazję zobaczyć. Był świadkiem i częściowo uczestnikiem kluczowych dla XX wieku wydarzeń historycznych, i to nie dwóch czy trzech, ale kilkudziesięciu czy może nawet kilkuset. Poznał mnóstwo wybitnych postaci – i tych złych, i tych dobrych.

Lekcja historii najnowszej może być inspirowana właśnie z tego rodzaju źródeł, niekoniecznie tylko z podręczników. Żywy język, barwne opisy z ilustracjami w tekście pozwalają czytelnikowi zanurzyć się w urokliwy świat dworków i pałaców okresu odrodzonej Rzeczypospolitej w dobie międzywojnia. Zjazdy rodzinne, uroczystości komunijne, polowania i sceny z codziennego życia są utrwalone na fotografiach. Wiele z nich uwiecznia zebranych przed aparatem wszystkich obecnych członków rodziny.

Zapaleni muzycy próbowali tworzyć własne kapele, a marzący o karierze artystycznej wizjonerzy napisali nawet sztukę, którą udało im się przedstawić okolicznym mieszkańcom. Gdy zbankrutowali, pokornie wycofali się w cień, prowadząc spokojne życie, podobne do reszty mieszkańców prowincji. Od czasu do czasu szarą monotonię ich codzienności rozbija dramat nieszczęśliwych, ciężarnych panien i wieść o mordzie dokonanym na zgwałconej uczennicy.

„Gdy nie nadejdzie jutro” Pawła Skawińskiego to druga książka z serii „Lektury Reportera”. Autor przedstawia nam Indie od tej biednej strony, nie ma w nich tańców i pięknych barw, tylko szara rzeczywistość, nad którą warto się zatrzymać.

Miały zwykle po kilkanaście lat lub niewiele więcej. Były uczennicami, czasem studentkami. Wywodziły się z najróżniejszych społecznych warstw, z różnych części Polski. Łączył je fakt, że w ich życie, gdzieś w pół drogi pomiędzy dzieciństwem a dorosłością, brutalnie wdarła się II wojna Światowa, wobec której nie chciały pozostać obojętne, i która zmieniła ich życie już na zawsze.

Większość bohaterów Pollacka to galicyjscy chłopi, którzy od pokoleń klepią biedę. To ludzie niepiśmienni i skrajnie naiwni. W to, że za oceanem mogą znaleźć bogate kraje, w których złoto leży na ulicy, potrafią bardzo łatwo uwierzyć. Aby wyjechać, są skłonni sprzedać cały skromny dobytek. Wyruszają na podbój świata, który niejednokrotnie wcale nie okazuje się dla nich łaskawszy od ojczystej ziemi.

Polska w okresie transformacji to czas, w którym jedni się gubią, a drudzy budzą. Bieda ze wszystkimi swoimi smutnymi dziećmi przechadza się pod rękę z nowobogactwem, mijając cuda sakralnej architektury, a w tle słychać: „Och, Izka, daj dla mnie pyska”. Jest trochę straszno, bywa wesoło, niezmiennie godnie. Niby bohaterowie tych tekstów są przeciętni, ale w życiowych zmaganiach wykazują ponadprzeciętną godność i nieprzeciętną zaradność.

Dalajlama wcale nie rozsiewa rewolucyjnych nastrojów. Stara się natomiast zażegnać wszelkie potencjalne ogniska buntu, bowiem rozwiązanie widzi w dyplomatycznej serii publicznych wystąpień i w bezpośrednich spotkaniach z przywódcami najpotężniejszych mocarstw współczesnego świata. Ten prosty mnich jest uważnie wysłuchiwany na całym świecie i chętnie zapraszany do udziału w najpoważniejszych konferencjach naukowych.

Bieda jest w ludzkim życiu jak nieproszony i bardzo uciążliwy gość. Jak genetyczna choroba, która niestety najczęściej okazuje się nieuleczalna. Jest trudna do uchwycenia, albo wstydliwie ukrywana gdzieś pod siennikiem, spuszczająca oczy, albo uderzająca z całą mocą mediów, wyciągająca rękę i prosząca o jałmużnę. Możemy ją ignorować i udawać, że nie istnieje, możemy uspokajać swoje sumienia różnorakimi datkami, czy jednak którykolwiek z tych sposobów cokolwiek w praktyce zmienia?

„Życie zaczyna się po sześćdziesiątce” to nie jest dzieło sztuki. To dobrze napisana książka ukazująca człowieka z pasją, który zmienia świat małymi krokami, zaczynając od tego, który ma dookoła siebie. To piękna historia dodająca otuchy, wiary w siebie i przyszłość.