Nie wszystkie teksty zebrane w książce są reportażami w sensie ścisłym. Znalazły się tu również eseje o podróżach, analiza historii Morza Czarnego w mitach (którą można nazwać przewrotnie reportażem starożytnym), opowiadania obierające miejsce akcji nad Morzem Czarnym, artykuł o tematyce ściśle politycznej, nie opisujący naocznie konkretnych wydarzeń, a strukturalizujący je od razu w podręcznikową historię powszechną.

“Cesarz”, choć opowiada o autentycznych wydarzeniach, jest dla mnie metaforą. Pokazuje obłęd ludzi władzy. Prawidłowości opisane przez Kapuścińskiego obowiązują (niestety) w afrykańskiej monarchii i komunistycznej republice. I w demokracji. To dlatego opowieść o schyłku Selasje stała się bestsellerem.

“W cieniu świętej księgi” to zapis szczegółowego, żmudnego i prowadzonego z najwyższą starannością śledztwa dziennikarskiego, a przy tym opis pracy nad filmem dokumentalnym poświęconym powiązaniom międzynarodowych koncernów z Turkmenbaszą. To także studium dyktatury i głos przeciwko łamaniu praw człowieka. Równocześnie książkę tę można czytać niemal jak powieść przygodową.

1 marca ukazała się biografia Ryszarda Kapuścińskiego, autorstwa Artura Domosławskiego. “Kapuściński non-fiction”, bo taki nosi tytuł ta książka o wielkim polskim reporterze i dziennikarzu, autorze m.in. “Cesarza”, “Wojny futbolowej” i “Imperium”, to publikacja, która pokazuje Ryszarda Kapuścińskiego od strony intymnej, nieznanej dotychczas czytelnikowi. Pokazuje, kim był na co dzień, jakich trudnych wyborów w życiu musiał dokonywać oraz odsłania nieznane dotąd fakty z jego życia.

Jacek Hugo-Bader opowiada historie ludzi mieszkających w kraju, gdzie przez wieki tępiono wszelki indywidualizm. Często są to ludzie wybitni – naukowcy, nobliści, uczeni – nazwiska dobrze znane całemu światu. Kałasznikow, Landau, Kapica, Tierieszkowa. Reporter odnalazł ich, spotkał się z nimi i porozmawiał.

Kobiety nadal, pomimo niedawnego upadku talibów, nie mogą przebywać w miejscach publicznych same, a kiedy wychodzą – głównie na zakupy – obowiązkowo noszą burki. Burka nie ma nic do powiedzenia, jest przedmiotem wykonującym polecenia patriarchy. A kiedy odzywają się w niej ludzkie uczucia, należy ją ukarać. Albo zabić.

Marlene Dietrich jest jedną z najsłynniejszych aktorek XX wieku, doskonale znaną większości ludzi na całym świecie. Bohaterka wielu filmów i książek. Czy można coś jeszcze nowego o niej usłyszeć? Owszem. Jeśli sięgniemy po książkę Angeliki Kuźniak “Marlene”.

Można nie zgadzać się z Orianą Fallaci, ale stratą byłoby nieczytanie jej książek. Pulsujący styl, w którym kłębią się prawdziwe, nietajone uczucia: kipiący gniew graniczący z szewską, ale inteligencką pasją. To też dążenie do prawdy, niepokój o europejską cywilizacją i kierunek, w jakim zmierza świat, ciągłe poszukiwanie. Fallaci odważnie atakuje oponentów, nie stosuje podchodów – w adresowanych do konkretnych osób liścikach, będących integralną częścią książki, gani je, krytykuje, ośmiesza ich poglądy, odwołując się do wszystkich metod argumentacji i perswazji.

Czy potrafiłbyś żyć w sąsiedztwie mordercy swojej rodziny? Czy uciszyłbyś w sobie gniew, uspokoił żądzę zemsty? A jeśli byłbyś zabójcą, który opuszcza więzienie – czy byłbyś w stanie spojrzeć w oczy bliskim swoich ofiar? A może przeszedłbyś obok nich, jakby nic złego nigdy się nie wydarzyło?

Stambuł Maxa Cegielskiego jest tętniącym życiem współczesnym miastem, w którym każdego dnia ścierają się grupy różniących się wyznaniem, celami i stylem życia ludzi. Dowodem na to są spotkania i zebrane przez dziennikarza indywidualne historie mieszkańców gigantycznego i wciąż rozrastającego się miasta. Autor dociera tam, gdzie inni boją się wybrać. Nie ocenia współczesnych Turków, a jedynie ich opisuje.