„Dzieci Groznego” to książka oparta na sprawdzonym wzorcu dwóch biegunów: wszyscy piszą o linii frontu i walkach, to ja napiszę o życiu codziennym. Podejście takie ma tę zaletę, że daje możliwość opisania problemu w sposób dogłębny, kompletny, w kontekście. Ma też niemałą wadę: wymaga od autora posiadania empatii oraz umiejętności pisarskich, które umożliwią poruszenie uwagi czytelnika.
Zbiór reportaży Włodzimierza Nowaka jest opowieścią o zapleczu polskiej transformacji. Autora nie interesują beneficjenci nowego systemu oraz decydenci, lecz ludzie będący obok, dla których proces zmian nie przyniósł oczekiwanych korzyści, bądź których czynniki niezależne od nich wykluczyły z możliwości uczestniczenia w „wolnorynkowych” profitach.
Książka Andrzeja Dybczaka „Gugara”, wydana ponad rok temu, jest opowieścią o pobycie autora wśród Ewenków; zarówno w wiosce, jak i w koczowniczym czumie. To historia wciągająca i ciekawa, a jednocześnie szarobura – burością życia bohaterów.
Przeczytaj: więcej informacji o konkursie i Regulamin
