Książka nie upiększa życia – ani samej Hanny Krall, ani dziennikarzy, którym udzielała wywiadów. Zachowano w niej np. fragment, w którym dziennikarz próbuje przykroić sobie swoją rozmówczynię do ogólnego szablonu, nie słuchając opowiadanej historii i przerywa w najciekawszym momencie.
Tego się nikt nie spodziewał, bo i z czym może się kojarzyć Nowa Huta? Z szarością, komunizmem, beznadzieją, blokowiskiem. Tymczasem dostajemy do rąk książkę pisaną językiem dawnych przypowieści. Ciepłą, nieco melancholijną, ale przede wszystkim pokazującą nam Nową Hutę, jakiej nie znamy.
Kiedy zwykli dziennikarze przerabiają nieistotne wydarzenia na newsy dnia, on tworzy teksty pasjonujące, dostrzegając to, co w otaczającym nas świecie jest naprawdę ważne.
„Polski hydraulik i inne opowieści ze Szwecji” Macieja Zaremby to zestaw najlepszych reportaży, jakie od dawna miałam okazję przeczytać. Owszem, dowiemy się z tej książki bardzo dużo o samej Szwecji, o sposobie myślenia [...]
