„Szturmując niebo” to historia o życiu Rebii Kadir – ujgurskiej aktywistki politycznej i znanej businesswoman, która została aresztowana przez chińskie władze za głoszone poglądy. Głodzona, torturowana i prześladowana kobieta po ośmiu latach wychodzi z więzienia i opowiada o swoich losach.
Koleją, statkiem, autostopem, dwupłatowym samolotem zabiera nas Colin Thubron w najdalsze zakątki Syberii. Wsączamy się wraz z nim do miast, płyniemy z nim w stronę bieguna z dziecinnym oczekiwaniem, że „wszystkie południki zbiegną się w jednym punkcie, tuż przed twoimi oczami”, jedziemy koleją przez samo serce Azji. „Po Syberii” to znacznie więcej niż wspaniała książka podróżnicza czy reportaż – to przepiękna, porywająca literatura, która na długo pozostaje obecna w myślach i snach.
Choć Jean Hatzfeld przeprowadzając wywiady z ocalałymi poszukuje przyczyn, dla których tysiące Hutu rzucili się mordować swoich sąsiadów, główny cel jego pisania jest inny. Przede wszystkim chce rzucić światło na historię tych, którzy przeżyli – historię, która przez większość mediów i autorów książek była przemilczana czy ignorowana.
Pochodzący z Holandii pisarz nastawia ostrość na jeden, rozciągnięty na długość 468 metrów, odcinek Turcji – drogę łączącą dwa brzegi Złotego Rogu w Stambule. Nie interesują go meczety ani wędrówki po mieście. Jedyne, co go interesuje to ten nawias rzucony nad Złotym Rogiem.
Liao Yiwu, chiński dziennikarz i prozaik, za swoje artykuły prześladowany przez władze, rozmawia z ludźmi, z którymi nikt nie przeprowadza wywiadów. Są wśród nich m.in. trędowaty, kierownik szaletu, zawodowy żałobnik, chłop podający się za cesarza, kompozytor, były właściciel ziemski, kontrrewolucjonista, grajkowie uliczni i lunatyk.
Poznań, 16.03.2011, godz. 19:00. Księgarnia Bookarest transformuje się z przestrzeni z białymi kubrikami obładowanymi tomami książek w widownię z nieregularnymi rzędami krzeseł i siedzisk. Około trzydziestu ludzi w różnym wieku zdecydowało się spędzić środowy wieczór na spotkaniu z Agnieszką Wójcińską, autorką książki „Reporterzy bez fikcji”.
Wszystko rozpoczyna się od tego, że w 2009 roku w ręce dziennikarzy trafia kajet z rysunkami. Zielony, nadgryziony przez ząb czasu jest podpisany eleganckim, szczupłym pismem „Ryszard Apte 1939/40”. W środku znajdują się rysunki przedstawiające m.in. męki św. Sebastiana, poetę, pietę i liczne sceny osadzone w bajkowych miasteczkach – na pierwszy rzut oka tchną one spokojem, który jednak już po chwili przeradza się w grozę, strach, niepokój.
Choć przedstawiana jako reportaż, książka zasługuje na miano relacji z wyprawy: odzwierciedla jedynie drogę, jaką przebył autor, a nie generalizujący obraz sytuacji. Fakty i „twarde” informacje są napisane w krótkich zdaniach i ich równoważnikach o encyklopedycznej treści, utrzymanych w klimacie niezadowolenia, nudy i chęci ucieczki.
To świetna książka, od której trudno się oderwać z tych samych powodów, które zachwyciły już w przypadku pierwszej relacji z Orient Expressu: barwne dialogi, plastyczne postaci i żywe krajobrazy, nieskażone egzaltacją, patosem i nieszczerym zachwytem. Jeżeli cokolwiek zmieniło się w sposobie opowiadania Paula Theroux po 30 latach, to zdecydowanie na korzyść: wydaje się mniej pewny swego, a dawna arogancja i poczucie wyższości (choć wciąż obecne) ustąpiły trochę pola zdumieniu, empatii oraz zamyśleniu losami świata i nad sobą (upiorem i po części tytułowym widmem).
Asyryjczycy zagorzale pielęgnują w Szwecji swoją kulturę, gorliwie dbając o to, aby ich dzieci doskonale poznały swój język ojczysty. Cymbrowie, zamieszkujący odizolowaną przez góry część włoskiej prowincji Vicenza, rozmawiają co dzień ze sobą w języku cymbryjskim, lecz nie przejmują się zbytnio tym, że wraz z nimi – garstką ostatnich przedstawicieli nacji – zginie również język. Karaimowie w Wilnie, po upływie setek lat, nie nazywają siebie Litwinami, jednak nie potrafią wytłumaczyć osobom z zewnątrz, co ich tak bardzo odróżnia od innych.
Przeczytaj: więcej informacji o konkursie i Regulamin
