Osiem tysięcy dziewięćset dwadzieścia pięć osób. Pomnóż to przez pięć i wypełnisz ludźmi stadion powstający na wrocławskich Maślicach. Pomnóż to przez sto dwadzieścia dni i dostaniesz ilość trupów. Czarnoskórych trupów, przedstawicieli plemienia Tutsi, zamordowanych w Rwandzie od kwietnia do lipca 1994 roku. Milion siedemdziesiąt jeden tragedii
Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że dla autora, który przecież nie jest debiutantem (dwie z jego powieści były nominowane do rosyjskiej nagrody Bookera), ta opowieść jest rodzajem terapii. Już na wstępie Sadułajew sygnalizuje nam, że w zasadzie nie wie, po co przelewa na papier kolejne myśli, przeprasza za nieudolność swojej prozy i stwierdza, że i tak nikt nie będzie w stanie go zrozumieć.
Miało być halo – i jest halo. Dyskusja wcale merytoryczna, wielowątkowa i inspirująca. I dylemat: po co, jak i czy w ogóle mówić o nieobecnym? Jeżeli patrzy na nas z góry, daję głowę, że sam Kapo nie kapuje, o co w tym całym zamieszaniu chodzi.
Przeczytaj: więcej informacji o konkursie i Regulamin
