Materiał do książki zbiera od 2008 roku, odkąd pierwszy raz pojechał do Birmy. W złożonym projekcie zaznaczył, że pisze „o kraju, w którym mówi się 135 językami. Gdzie ciągle nie ma bankomatów i powszechnego dostępu do sieci komórkowej. O tym, że pamięta się tylko o głodzie w Afryce”.
Jan Twardowski uważał się za brzydkiego mężczyznę, chciał mieć przy sobie kogoś, kto będzie mówił do niego „Janku”, potrzebował pochlebstw i potwierdzenia swojego talentu, mimo że przez dziesięciolecia był najchętniej czytanym polskim poetą. Przyjaźnił się z kobietami i miał przybrane wnuczki. Z rodziną spotykał się na pogrzebach i ślubach, studentom teologii tłumaczył: „Bóg jest całkiem inny”, zawsze nosił ze sobą ortalionową torbę z fioletowymi uszami. Pod koniec życia był smutny.
Grąbczewski swoją książką p r z e r a ż a. Bo on to po prostu zrobił. Dowiedział się o Kandżutach – pojechał ich szukać, usłyszał tygrysa – poszedł na polowanie, nie miał pieniędzy – zaprzyjaźnił się z carem. Taką fantazję i odwagę wybacza się tylko bohaterom fikcyjnym. Im się nie zazdrości.
Polak tego nie zrozumie. Polak ma Polaków za sąsiadów. Polak ma łatwo. Nie wie, kim są Abchazi, Osetyńcy, Adygejczycy, Kałmucy i Dagestańczycy. W jakiego Boga tam wierzą? I czy walczą o wolność, czy może są narodem terrorystów?
„Piękno i piekło” jest zbiorem tekstów opublikowanych w ciągu ostatnich lat na łamach gazet. Ta książka zadaje ból. Zabiera czytelnika do małego tymczasowego pokoju w hotelu, w którym samotny Saviano, pomimo ciągłego nań polowania przez kamorrę, pomimo niezrozumienia i oszczerstw ze strony rodaków, pisze, że „milczenie jest najgorszym sposobem na bycie człowiekiem”.
Byliście ostatnio na wycieczce w synagodze? A może na Starym Mieście kupiliście drewnianą figurkę Żyda grającego na skrzypcach? Gracie muzykę klezmerską? Wiecie, gdzie znajdowało się getto? A może mieszkacie w pożydowskiej kamienicy? Kto wie, możliwe, że pod osłoną nocy piszecie na murach „Jude raus!”, a potem czytacie do poduszki „Jak rozpoznać Żyda”?
Na scenę wchodzi Ryszard Kapuściński i Herodot. Dołącza do nich Marek Grechuta i razem śpiewają: „Kto pierwszy szedł przed siebie? Kto pierwszy cel wyznaczył? Kto pierwszy w nas rozpoznał – Kto wrogów? Kto przyjaciół…” – tak powinien wyglądać idealny wieczór promocji dzieła Ryszarda Kapuścińskiego „Podróże z Herodotem”.
Niespełna sto lat temu Bronisław Malinowski po raz pierwszy wyjeżdża na prawie roczne badania na Wyspy Trobrianda. Normalny antropolog kultury w tamtym okresie zamieszkałby w domu białego kupca lub misjonarza. Żyłby tak, jak na kolonizatora przystało. Na werandzie mógłby ustawić drewniany stół, obok siebie ustawić tubylczego tłumacza i w określonych godzinach przyjmować po kolei swoich informatorów. Malinowski jednak w 1915 roku przyjeżdża na swoje badania etnograficzne z własnym namiotem, który rozbija na środku tubylczej wioski.
Przeczytaj: więcej informacji o konkursie i Regulamin
