Ludzie, z którymi rozmawia Hatzfeld to zwykli obywatele, prowadzący zwyczajne życie. Ich opowieści kontrastują niekiedy ze spokojną, leniwą scenerią rwandyjskich miasteczek. Jest to bowiem spokój pozorny, wynikający częściowo z bezsilności. Tak naprawdę nikt nie zapomniał tu o tym, że prawdopodobnie żyje w sąsiedztwie morderców swoich rodzin.
Dzieci w Ugandzie to niejednokrotnie partyzanci, przymuszani do wojny i do zabijania. Ich ofiarami są często członkowie najbliższych rodzin, nawet rodzice. Po miesiącach czy latach spędzonych wśród morderstw i gwałtów, ci którym w wyniku szczęśliwych okoliczności uda się zbiec, poddawani są obserwacji i leczeniu.
Czasownik “polecać” niezbyt pasuje w odniesieniu do “Afrykańskiej odysei”. O wiele wymowniejsze jest słowo “zalecać”. Książkę tak wstrząsającą, miejscami okrutną, a jednocześnie pisaną z sercem, Europejczyk powinien przeczytać. A potem przemyśleć.
Dla Martina Pollacka nie ma historii błahych. Odnalezione przypadkowo w wiedeńskim antykwariacie zdjęcia stają się początkiem reporterskich badań. Czarno-białe odbitki przedstawiające zwykłe prowincjonalne miasteczko i ubogo odzianych ludzi – to początek poszukiwań, mających ustalić pochodzenie i okoliczności związane ze starymi fotografiami.
